Վերջերս վերադառնում էի արտերկրից, երբ ինքնաթիռի մեջ մի երեխա․․․Ես նման բան չէի տեսել։Վերջ երս ինքնաթիռով վերադառ-
նում էի արտերկրից, երբ սրահում մի երեխա․․․ Նման բան ամեն օր չես տեսնի Վերջերս արտեր կրից ինքնաթիռով վերադառնում էի
Հայաստան, երբ թռիչքի ընթացքում բարձրախոսով հայտարարեցին, որ բժի շկի օգն ություն է անհրաժեշտ:Բարձարցել էր 12 տարե-
կան տղայի ճնշ ում ու անտանելի ցա վում էր որով այնը:Ես մոտեցա նրան, իսկ իմ հետևից եկան երկու կանայք:
Նրանցից մեկը մանկ աբույժ էր, մյուսը՝ նեղ մասնա գետ, վարա կաբան, իսկ ես էլ թերապևվտ եմ:Ի դեպ, նման բան առաջին անգամ
էի տեսնում: Սովորաբար ինքնաթիռում միայն ես եմ բժ իշկ, իսկ այս անգամ միանգամից 3 հոգի:Մենք զննեցինք տղային, իմացանք,
թե ինչ ախ տանիշներ ունի, ու եզրակացրեցինք, որ նրա մոտ պանկ րեատիտ է: Մանկաբու յժը ներարկում արեց, որպեսզի թեթևաց-
նի վիճակը, իսկ ես մերսում էի որո վայնը:
Տղայի մայրը վստահ ու հանգիստ պա-տասխանում էր մեր հարցերին: Նա հիս տերայի մեջ չէր ընկել, որդուն չէր խղճում, բավակա-
նին հանգիստ էր պահում իրեն:Մյուս ուղևորները նույնպես օգ նություն էին առաջարկում:Միայն մի քանիսն էին նստած տեղից խոր-
հուրդներ տալիս ու նկատողություն անում: Բարեբախտաբար, ադեկվատ մարդիկ ավելի շատ էին: Տղամարդկանցից մեկը գրկեց
երեխային ու հարմար տեղ պառկացրեց:
Մի կին դե ղահա բերով մեծ տոպրակ բերեց, որոնք այնքան տեղին էին: Կարողացանք կարգավորել տղայի վիճակը, նա քնեց ու այ-
լևս չգանգատվեց ցա վից: Ես մի քանի անգամ այցելեցի նրան ու նկատեցի, որ մոտկայաքում բոլոր նստածները լուռ էին, որպեսզի
չխանգարեն նրա քունը: Այնքան ուրախ էի, որ նման ազգա կիցներ ունենք, ովքեր կա րող են մտնել դիմացինի, թեկուզ անծանոթի
դրության մեջ, օգնել ու աջակցել:
