Մտա տուն, տենամ կինս մորս հետ մուննաթով խոսում ա․ Հենց նույն րոպեին տանից դուրս հանեցի․․․Ոչ ոք իրավունք չունի մորս հետ նման տոնով խոսա։Երեկ իրիկունը նստած հաց էինք ուտում ես ու կնիկս: Մերս հրաժարվեց, ասեց, որ չի ուզում ուտի, ախոր ժակ չունի: Ես ու կնիկս կերանք վերջացրինք, կնիկս սկսեց սեղանը հավաքել:
Մեկ էլ մերս ասեց. Փոշմանեցի, հարս ջան լցրու ուտեմ: Կնիկս շրջվեց ու գոռ աց մորս վրա. Նոր սեղանը դրած էր, ինչի չկերար, հի մա քո համար էլի պիտի սեղան դնեմ, դրած էր ուտեիր:Մերս մե ղա վոր հայացքով նայեց կնգաս ու ասեց. Բալա ջան, էդ պահին չէի ուզում, հիմա եմ ուզում:
Կնիկս ֆշշացրեց ու նորից սեղան դրեց: Ես լուռ հետևում էի: Սպասեցի մինչև մորս համար ճաշը լցրեց: Կնիկս չզգաց, որ կա տա ղությունից եռում եմ: Մերս գլուխը կախ նստեց, սկսեց ուտել: Կերավ վերջացրեց, ուզում էր սեղանը հավաքել, չթողեցի: Սպասեցի կնիկս սեղանը հավաքեց, վերջացրեց, թևից բռնեցի ու տնից դուրս վռնդեցի:
Ասեցի. Ով իմ մոր վրա կգոռա, իմ կյանքում տեղ չունի: Կնիկս նե րողություն խնդրեց, բայց ինձ իրա ներողությունը պետք չի: Թքեմ էն տղամարդու երեսին, ով պիտի ների նրան, ով իրա մոր հետ վատ կվարվի:
