Ես 45 տարեկան եմ, բայց ամուսնացած չեմ…Ու կարևոր մի բան եմ ուզում ասել։Ես 45 տարեկան մի կին եմ, ով ամբողջ կյանքում
սպասել է իր արքայազնին, բայց նա այդպես էլ չի եկել: Չգիտեմ, էլի սպասեմ թե արդեն ուշ է: Այնքան շատ են երիտասարդ, գեղեցիկ,
անթերի մաշկով ու մազերով աղջիկները…
Ես ում եմ պետք…
Բանն այն է, որ տարեց տարի ապրելն ավելի է դժվարանում: Գոնե իմ տունն ունեմ, աշխատանք, այնքան էլ շատ չեմ վաստակում,
բայց ինձ հերիքում է: Ունեմ որոշակի հավաքած գումար, որովհետև ոչ մեկ չկա իմ կողքին, եթե ինձ մի բան պատահի, պիտի ինքս
լուծեմ հարցերս:
Երբեմն նայում եմ կանանց, ովքեր սովորեցնում են, որ պետք է ներդրումներ կատարես ինքդ քո մեջ: Այսինքն եթե բավականաչափ
ներդրում կատարես, քեզ կարգի բերես, մշտապես հետևես արտաքինիդ, հովանավոր կգտնես: Բայց ես այս ամենը չեմ հասկանում
ու չեմ ընդունում: Ու պիտի նշեմ, որ վատ տեսք չունեմ 45 տարեկանի համար, իսկ ներարկումներ ու լիցքեր անել չեմ ուզում:
Այսինքն հովանավոր գտնելու հույսս էլ կտրեմ…Լսել եմ նաև այսպիսի պատմություններ. աղջիկները համացանցով ծանոթանում են
տղաների հետ, ժամադրվում սրճարանում, նրանց հաշվին սնվում ու կորում են: Նման աղջիկների մեկնաբանություններ եմ երբեմն
տեսնում, որ ասում են՝ գոնե շաուրմա կերա…
Ի՞նչ շաուրմա, առավելագույնը, որ ինձ առաջարկել են՝ սուրճն է եղել, այն էլ նախընտրել եմ ինքս վճարել: Որտեղի՞ց են գտնում ստա-
մոքսի հովանավորների…Մի խոսքով, երկար մտածելուց հետո այս եզրակացությանը եկա. իմ լավագույն ու ամենահուսալի հովանա-
վորը… ես ինքս եմ: Համաձայն չե՞ք:
