Դեռ 6 տարեկան էի, երբ հայրս ինձ թողեց գնացքի կայարանում ու հեռացավ․ Ես կանչում էի նրան, բայց նա չէր արձագանքում․․․
Երբ ես 6 տարեկան էի, ես ու հայրս եկանք կայարան։ Ես մրսում էի, այդ մասին ասացի հորս. և նա բղ ավեց ինձ վրա և ասաց, որ ես
պետք է փորձեմ տղամարդ լինել: Այնուհետև նա ասաց, որ նստեմ սպասասրահում և սպասեմ, մինչև գնա տոմսեր ձեռք բերելու։ Ես
սպասեցի նրան, բայց նա չեկավ. հետո ես գնացի հարթակ և տեսա նրան արդեն մեկնող գնացքի պատուհանում։ Ես գոռացի.
«Հայրիկ, հայրիկ»: Բայց նա չլսեց ինձ: Ես շփոթված կանգնել էի և չգիտեի ինչ անել։ Ինչու՞ իմ հայրը թողեց ինձ. ինչ սխալ եմ արել:
Ինձ մոտեցավ մի կին, ես նրան ասացի, որ հայրս թողել է ինձ ու գնացել։Կինը զանգահարեց ոս տի կանություն, ես նրանց պատմեցի
իմ ու հորս մասին։Հետո ինձ տարան մանկատուն։ Դաստիարակն ինձ ասաց, որ ես այստեղ շատ ընկերներ կգտնեմ, և որ նոր ծնող-
ներ կունենամ:
Բայց ես չէի ուզում ընկերներ կամ նոր հայր և մայր. Ես հույս ունեի, որ հայրս կվերադառնա և ինձ տուն կտանի։ Անցան օրեր ու ա-
միսներ, իսկ նա չեկավ։ Երբ ես արդեն հու սահա տ էի, հայրս հայտնվեց։ Նա ներ ողություն խնդրեց ինձանից, ասաց, որ չգիտեր, թե
ում մոտ թողնել ինձ, քանի որ պետք է աշխատեր, ուստի որոշեց թողնել ինձ։ Հետո նա ֆինանսական խնդ իրներ ունեցավ, և նրան
հեռացրին աշխատանքից:
Հայրս շատ էր սիրում մայրիկիս, բայց նա մա հա ցավ, և նա մնաց երեխան գրկին։ Նա վեց տարի աշխատում էր համատեղել աշխա-
տանքը երեխայի դաստիարակության հետ։ Հայրս շատ քիչ էր վաստակում, երբեմն էլ տանը հաց չէինք ունենում։ Նա որոշեց հեռա-
նալ ինձանից և հույս ուներ, որ ինձ կորդեգրեն բարի մարդիկ։ Հայրս գնաց, և ես նրան այլևս չտեսա։
Զրույցից հետո ես ամբողջ օրը լաց էի լինում, իսկ հետո մի կին եկավ ինձ մոտ, ով հետո մոտեցավ ինձ կայարանում։ Նա ինձ տարավ
իր ընտանիք, և ես զգացի, թե ինչ է երբ հոգ են տանում քո մասին և սիրում են քեզ: Հիմա ես շատ շնորհակալ եմ իմ կենսաբանական
հորից, որ ինձ թողեց կայարանում։ Ես հիմա ապրում եմ երջանիկ ընտանիքում, որտեղ ինձ սիրում և գնահատում են:
