Բնակարանիս բանալին թողնում էի հարսիս մոտ, որ հետևի տանս, բայց երբ իմացա, թե իրականում ինչ է անում այնտեղ․․․Չնայած
նրան, որ ես 60 տարեկան եմ, բայց փորձում եմ ակտիվ ապրելակերպ վարել, հաճախակի մեկնում եմ առո ղջարան, կամ մի քանի օ-
րով հին ընկերուհիներիս հետ մեկնում ենք հանգստի։
Ինձ ոչինչ տանը չի պահում՝ ես ու ամուսինս վաղուց ամուսնալ ուծված ենք, երեխաները մեծացել են, ստեղծել են իրենց ընտանիքնե-
րը։ Երկու դուստրերս էլ իրենց ամուսինների հետևից գնացին երկրի մյուս ծայրը, իսկ որդիս նույն քաղաքում է: Ես ինքս ապրում եմ
իմ բնակարանում, առաջարկել եմ որդուս ու հարսիս ապրել ինձ հետ, բայց նրանք չեն ցանկացել։
Նրանք ապրում են հարսիս մոր տանը:Ես ազատ ժամանակս օգտագործում եմ այնպես, ինչպես ուզում եմ՝ քաղաքից դուրս, այս կամ
այն հանգստավայրում, ընկերուհիներիս հետ ամառանոցում:Երբ դուրս եմ գալիս, բնակարանի բանալին տալիս եմ հարսիս, ապահո-
վության համար։ Նրա կողմից ոչ մի առարկություն չկար, և դա ինձ հարմար էր։
Եվ այսպես շարունակվեց մինչև վերջերս, երբ որդուս հյուրընկալվելով տոնական սեղանին ես նկատեցի աղցանամանը, որը նման
էր իմին: Առաջին անգամ լռեցի, շատերի կա նույն սպասքը: Մի անգամ էլ հարսիս խոհանոցում տեսա իմ նույն ափսեներից:Տուն վե-
րադառնալով անմիջապես ստուգեցի պահարանները:
Կասկածներս հաստատվեցին: Ես շատ զա յրացած էի իր հարսի վրա. ես վստահում էի նրան, իսկ նա առանց ինձ տեղյակ պահելու
վերցրել էր իմ իրերը: Աղջկաս բողոքեցի, բայց նա ինձ հանգստացրեց, ասելով, որ հարկ չկա այդպիսի մանրուքների համար փչացնել
իմ հարաբերությունները հարազատներիս հետ: Բայց ես դեռ վիրավորված եմ, կարող էր ուղղակի հարցնել, ես հաստատ չէի մերժի:
Ես սկ անդալ չեմ սարքել, բայց հիմա բանալիները թողնում եմ հարևանուհուս մոտ:
