Բացելով փոքրիկի բարուրը՝ մանկաբարձը սկսեց անզուսպ հեկեկալ, իսկ արցունքները հոսեցին գետի պես․․․Շուրջ տաս տարի նա
աշխատում էր ծննդատանը, տարիներ շարունակ նորածիններին հանձնելով մայրիկների գիրկը ճանապարհում էր տուն՝ ամեն ան-
գամ երազելով, որ մի գողոցիկ օր ինքն էլ իր փոքրիկին գրկած կգնա տուն: Բայց…
Նրա մոտ ախ տորոշել էին անպ տղություն: Սկզբում ամուսինը սկզբնական շրջանում կարծես թե համակերպվել էր, պնդում էր, որ
սիրում է կնոջը, բայց մի օր հավաքեց իրերը և հեռացավ: Նա Տանյային ասաց, որ վաղուց սիրում է այլ կնոջ, որը իրեն շուտով որդի է
պարգևելու: Տանյայի համար դա մեծ հար ված էր: Ծննդատանը լքված փոքրիկ կար, նա հաշ մանդամ էր:
Երբ Տանյան բացեց բարուրը, հեկ եկաց, փոքրիկ մի ոտքը բացակայում էր:Տանյան կապվել էր նրա հետ;Ու մի օր էլ երեխային տեղա
փոխեցին մանկատուն, ավելի ուշ Տանյան իմացավ, որ նրան որդեգրել են:Օրերն անցնում էին միապաղաղ:Մի օր սրճարանում Տան-
յան ծանոթացավ Մաքսիմի հետ: Նա նկարիչ էր: Նրանց ընկերությունը վերածվեց մտերմության ու Մաքսիմը նրան առաջարկություն
արեց:
Ամիսներ անց, մանկատնից տեղեկացրին, որ փոքրիկ տղային վերադարձրել են մանկատուն:Տանյան շտապեց նրան տեսնելու: Ավե-
լի հուզիչ հանդիպում դժվար է պատկերացնել: Տանյան որոշեց խոսել Մաքսիմի հետ և որդեգրել տղային: Մաքսիմը սկզբում լռեց, հե-
տո տվեց իր համաձայնությունը: Տանյան հավատացրեց, որ երեխան միայն պր ոթեզի կարիք ունի, իսկ ընդհանուր առմամբ շատ ա-
ռողջ է:
Միասին գնացին մանկատուն և խնդրեցին պատրաստել փաստաթղթերը:Երկու օր անց Տանյան իմացավ, որ հղի է: Նրա երջանկութ
յանը չափ չկար: Սիրող ամուսին, երկու սսիրելի զավակներ, էլ ի՞նչ է պետք երջանիկ լինելու համար: Այն փաստի համար, որ նա կա-
րողացավ սիրահարվել ուրիշի հաշ մանդամ երեխային, Աստված նրան տվեց իր սեփական երեխան:
Եվ Մաքսիմը լավ ընկեր է, որ բարոյապես աջակցում էր նրան, և ինչպես գիտեք, երբեմն բարոյական աջակցությունն ավելի կարևոր է, քան ֆինանսական աջակցությունը:
