10 տարվա ամուսնացած ենք, բայց մինչև օրս սկեսուրս է որոշում, թե ամուսնուս ծննդյան տարեդարձին ում հրավիրենք․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Իմ սկեսուրը վստահ է, որ իր որդու ծննդյան օրն իր տոնն։ Նա կարծում է, որ միայն ինքը իրավունք ունի որոշել, թե ում հրավիրել այդ տոնին, որտեղ և ինչպես նշել այդ տոնը։
Երբ ամուսնացա, սկեսուրս սկսեց ինձ համարել իր գլխավոր թշնամին, որը որդու կյանքում հայտնվեց միայն նրա կյանքը կործանե լու համար։ Եվ հիմա մենք պատերազմում ենք արդեն ամբողջ հինգ տարի։ Սկեսուրս փորձել է խառնվել մեր կյանքին, բայց քանի որ մենք ապրում ենք իմ բնակարանում,ես արգ ելեցի սկեսուրիս առանց իմ հրավերի գալ մեզ հյուր։
Ես խոհարար եմ և աշխատում եմ լավ ռեստորանում և ես անշուշտ կարող եմ հետևել իմ տան մաքրությանը և կարգին առանց սկե սուրիս ցուցումների և խորհուրդների։ Իհարկե, մինչ մեր ամուսնանալը ամուսինս լսում էր մոր խորհուրդը, բայց հենց ես եկա, նա սկսեց ավելի շատ լսել իմ կարծիքը։
Նախկինում նրա համար դժ վար էր դա անել, քանի որ հայրը միշտ ամեն ինչում ենթարկվում էր կնոջը։Այս հինգ տարիների ընթաց քում սկեսուրիս բազում կռիվներում եմ հաղթել։ Բայց միակ բանը, որ դեռ չեմ կարող փոխել, այն է, որ սկեսուրս վստահ է, որ որդու ծննդյան օրը միայն իր տոնն է.
-Իհարկե, սա իմ կյանքի ամենահիասքանչ օրն է։ Սա պարզապես իմ տոնն է։ Ես քիչ էր մնում մեռնեի ծնն դաբերության ժամանակ։ Հրաշք է, որ երկուսս էլ ողջ մնացինք։ Հետևաբար, սա իմ տոնն է:Այդ իսկ պատճառով սկեսուրս ամուսնուս ծննդյան օրը վերածում է շատ տարօրինակ տոնի։
Նա իր հարազատներին ու ընկերուհիներին հրավիրում է ամուսնուս ծննդյան օրը։ Նա գեղեցիկ է հագնվում և ողջ երեկոյի ընթաց քում ուշադրության կենտրոնում է լինում։ Հաճախ ոչ ոք չի հիշում տոնի իրական <<մեղավոր>>-ին: Իհարկե, ամուսինս ամեն ինչ գնում է տոնական սեղանի համար։ Եվ սա շատ թանկ հաճույք է։ Ամուսինս արդեն սովորել է այսքան տարի, բայց ես շատ եմ ցավ ում։ Ես կարծում եմ, որ այս ամենը սխալ է:
