Տագնապս առավել շատացավ այս փաստից հետո.Մի՞թե մինչև այսօր մեր անվ տանգությունը մնացել է լապատ-կի կոթերի հույսին. Սպարտակ Ասոյանի կարևոր գրառումը.
Սպարտակ Ասոյանն գրել է. Երկու օր առաջ համացանցում կարդացի, որ ազգությամբ ռուս ոմն Միխայել Լեդյա-և փորձել է թունավորել Երևանի խմելու ջուրը։Քար կտրեցի, ես համարյա լալկվեցի․․․Փառք Աստծո,տեղում կան-խել են հերթապահները, իսկ ոստիկաններից մեկնն էլ վի րավորվել է։
Ողջ կյանքում վա խեցել եմ այդ մտքից, մասնավորապես այն բանից հետո , երբ ընկերոջս տղան իր ծառայութ-յունն էր անցկացնում խմելու ջրի ջրամբարներից մեկում։ Ես Հարցրեցի՝ զե նքով եք , չէ՞, հերթապահում:
Հա, բա ո՜նց,- ծիծաղեց նա։ — երկու հոգով ենք, երկուսիս ձեռքին էլ լապատկի կոթեր են․․ Էդ օրվանից ես տա գնապած ապրում եմ։ Տա գնապս առավել շատացավ վերոհիշյալ փաստից հետո։ Մի՞թե մինչև այսօր մեր անվտ անգությունը մնացել է ԼԱՊԱՏԿԻ ԿՈԹԵՐԻ հույսին միայն
Այս մասին պիտի իշխանություններից պահանջել և նաև բո ղոքել, ստ իպել, որ հսկողությունն ավելի ուժեղ լինի, քանի որ ոչ միայն շրջապատված ենք թշ նամիներով, այլ այդ թշ նամին մեր մեջ է՝ մաշկի և մազերի տարբեր գույներով
