Տանս բանալին միշտ թողնում էի հարսիս մոտ, որ ուշադրություն դարձնի նակարանին, բայց երբ իմացա, թե ինչ էր անում նա իրա-
կանում․․․Չնայած նրան, որ ես 60 տարեկան եմ, բայց փորձում եմ ակտիվ ապրելակերպ վարել,հաճախակի մեկնում եմ առողջարան,
կամ մի քանի օրով հին ընկերուհիներիս հետ մեկնում ենք հանգստի։
Ինձ ոչինչ տանը չի պահում՝ ես ու ամուսինս վաղուց ամուսնալ ուծված ենք, երեխաները մեծացել են, ստեղծել են իրենց ընտանիքնե-
րը։Երկու դուստրերս էլ իրենց ամուսինների հետևից գնացին երկրի մյուս ծայրը, իսկ որդիս նույն քաղաքում է: Ես ինքս ապրում եմ
իմ բնակարանում, առաջարկել եմ որդուս ու հարսիս ապրել ինձ հետ, բայց նրանք չեն ցանկացել։
Նրանք ապրում են հարսիս մոր տանը:Ես ազատ ժամանակս օգտագործում եմ այնպես, ինչպես ուզում եմ՝ քաղաքից դուրս, այս կամ
այն հանգստավայրում, ընկերուհիներիս հետ ամառանոցում:Երբ դուրս եմ գալիս, բնակարանի բանալին տալիս եմ հարսիս, ապահո-
վության համար։Նրա կողմից ոչ մի առարկություն չկար, և դա ինձ հարմար էր։ Եվ այսպես շարունակվեց մինչև վերջերս, երբ որդուս
հյուրընկալվելով տոնական սեղանին ես նկատեցի աղցանամանը, որը նման էր իմին:
Առաջին անգամ լռեցի, շատերի կա նույն սպասքը:Մի անգամ էլ հարսիս խոհանոցում տեսա իմ նույն ափսեներից:Տուն վերադառնա-
լով անմիջապես ստո ւգեցի պահարանները: Կասկած ներս հաստա տվեցին: Ես շատ զա յրացած էի իր հարսի վրա. ես վստահում էի
նրան, իսկ նա առանց ինձ տեղյակ պահելու վերցրել էր իմ իրերը:
Աղջկաս բողոքեցի, բայց նա ինձ հանգստացրեց, ասելով, որ հարկ չկա այդպիսի մանրուքների համար փչացնել իմ հարաբերություն-
ները հարազատներիս հետ: Բայց ես դեռ վիրավո րված եմ, կարող էր ուղղակի հար ցնել, ես հաստատ չէի մերժի: Ես սկա նդալ չեմ
սարքել, բայց հիմա բանալիները թողնում եմ հարևանուհուս մոտ:
