Վերջերս գործընկերուհիս դուրս եկավ մեր տնօրենի սենյակից ամբողջությամբ կարմրած ու շփոթված․․․Տնօրենից ամեն ինչ սպա-
սում էի, բայց ոչ դա։Ես շուրջ 5 տարի է աշխատում եմ խոշոր ընկերությունում: Այդ ընկերությունում աշխատում է շուրջ 300 մարդ:
Մեր տնօրենը շատ դաժան մարդ է, նրա հետ լեզու գտնելն անհնար է: Նա կարելի է ասել անմարդկային կանոններ է մտցրել, և բո-
լորս պարտադիր կերպով ենթարկվում ենք:
Եթե հանկարծ որևէ մեկը փորձվի խախտել այդ կանոններից գեթ մեկը, անմիջապես կազատվի աշխատանքից: Ոչ ոք չի ցանկանում
առանձնապես առնչություն ունենալ նրա հետ: Նրա դեմքին այսքան ժամանակ ժպիտ չենք տեսել նույնիսկ տոն օրերին: Ես և ինձ ն
ան շատերը,եթե կարողանայինք աշխատանք գտնել,սիրով դուրս կգայինք այդ ընկերությունից:Մի անգամ նա շտապ իր մոտ կանչեց
մեր աշխատողներից մեկին՝ Աննային:
Մենք խիստ անհանգստացանք, որովհետև տնօերնի կաբինետ մտնողը, այնտեղից դուրս է գալիս խիստ նկատողություն ստացած և
շատ անտրամադիր: Կես ժամ բոլորս շունչներս պահած սպասում էինք, թե ինչ կասի Աննան դուրս գալուց հետո: Մենք նրան առանձ
նահատուկ ձևով էինք վերաբերվում, նրա տղայի մոտ քաղ ցկեղ էին հայտնաբերել, տղայի բու ժման համար անհրաժեշտ էր մեկնել
Գերմանիա, սակայն Աննան չուներ այդ բու ժման գումարը:
Նա վաճառքի էր դրել իր բնակարանը, լավ իմանալով որ տղայի հետ փողոցում էր հայտնվելու:Աննան տնօերնի կաբինետից դուրս ե-
կավ դողացող ձեռքերով և արցու նքներով ողողված դեմքով, ձեռքին ինչ որ թղթեր կային, մենք մտածեցիինք, որ նրան հավանաբար
հեռացրել է աշխատանքից: Երբ նրան հանգստացրինք, նա ասաց, որ տնօրենը վճարել է Գերմանիայում բու ժման վճարը: Մեր բերա
նը զարմանքից բաց մնաց:Մենք ավելի ուշ իմացանք, որ մեր տնօրենի որդին մա հացել էր քաղց կեղից և այդ ժամանակ նրա կողքին
ոչ ոք չի եղել, որ նրան օգնի:Այդ օրվանից սկսած մենք պաշտում ենք մեր տնօրենին:
