Միշտ կասկածել եմ, որ խորթ երեխա եմ ,սակայն այն, ինչ լսեցի օրեր առաջ․․․Ուղղակի շոկի մեջ եմ։Վաղ մանկությունից կասկածում էի, որ ծնողներիս հարազատ զավակը չեմ։ Իհարկե, նրանք սիրում էին ինձ, հոգ էին տանում իմ մասին, բայց առօրյա կյանքում ամեն ատարբեր մանրուքները հուշում էին այն մասին, որ ես ծնողներիս ոչ կենսաբանական որդին եմ։
Օրինակ, մի անգամ ես տեսա մի լուսանկար, որում ես էի, մայրիկս ու հայրիկս: Իրականում, ես ավելի ուշ ծնված երեխա եմ, լուսան կարում ծնողներս երիտասարդ չէին,բայց լուսանկարում պատկերված նրանց դեմքի դիմագծերը էապես տարբերվում էին իմից: Երբ լուսանկարում նկատեցի մեր տարբերությունը, ծնողներս դադարեցին նման ընդհանուր «ֆոտոսեսիաներ» կազմակերպել։
Ի դեպ, լուսանկարի մասին … մինչև 5 տարեկան ես ոչ մի լուսանկար չունեմ: Ասում են, որ այն ժամանակ նկարել չգիտեին և անընդ հատ ստուդիա վազելը հի մարություն էր։ Հարազատներս թոթվում են իրենց ուսերը, հայրիկս տալիս է լղոզված պատասխաններ,իսկ մայրիկս լ աց է լինում, որ ես վի րավորում եմ իրեն իմ կասկածներով։ Եվ այդպես կշարունակվեր մինչև վերջ, եթե իմ հետաքրքրասի րությունը մինչև վերջ չհաղթեր։
Ես գիտեի, որ մենք ինձանից ոչ մի փաստաթուղթ չունենք: Ես մի օր սկսեցի քրքրել հորս աշխատանքային պահարանը և այնտեղ գտա մի նամակ, որտեղ ինչ-որ մեկը հարցնում էր, թե ինչպես է տղան զգում, արդյոք նա չարաճճի է և արդյոք ծնողները լրացուցիչ օգնության կարիք ունեն:Այդ տղան ես էի,բայց ես դա իմացա գա ղտնի լսած խոսակցությունից։
Տեսնելով, որ պահարանում ամեն ինչ փորփրված է, ծնողներս կռահեցին, թե ինչ էի փնտրում այնտեղ։ Երեկոյան մտածելով, որ քն ած եմ, խոհանոցում նստած սկսեցին խոսել այս թեմայով։ Մայրս ասաց, որ վա խենում է կորցնել ինձ, եթե իմանամ իմ մասին ողջ ճշմարտությունը, որ ես որդեգրված երեխա եմ։
Հիմա ես պառկած եմ անկողնում և գրում եմ սա և փորձում եմ հասկանալ,թե ինչ եմ զգում այս պահին: Դա վր դովմունք է այն պատ ճառով, որ ես 19 տարի ապրել եմ ստի մեջ, ուրախություն, որ գա ղտնիքը վերջապես բացահայտվել է, թե զայրույթ, որ ծնողներս ինձ այսքան ժամանակ խա բել են: Ինչ էլ լինի, ես նրանց չեմ թողնի։ Ճիշտ է ասված, որ ծնողները նրանք չեն, ովքեր ծնել են, այլ նրանք, ովքեր մեծացրել են ։
