Հայրս լքել Է ինձ ու մայրիկիս, երբ ես դեռ փոքր էի, իսկ հիմա հայտնվել է ու․․․Այժմ ցանկանում է մտերմանալ ինձ հետ, բայց, եթե ան-
կեղծ լինեմ, նրան տեսնել անգամ չեմ ուզում։Որպեսզի հասկանաք, հայրիկի մասին իմ միակ հիշողությունները նրա հավերժական վե
ճերն են, փոր ձությունները և սկան դալները մայրիկի հետ: Այն ժամանակ մենք ապրում էինք կոմունալ բնակարանում։ Այնտեղ պայ-
մաններն այնքան էլ լավը չէին։
Մայրիկը միշտ աշխատավայրում էր, որովհետև մենք երբեք բավականաչափ գումար չունեինք: Իսկ հայրս անընդհատ խանդի հա-
մար ինչ որ պատճառ էր գտնում։ Մի օր գնացինք խանութ՝ գնումներ կատարելու։ Իսկ մայրս ծիծաղեց վաճառողի կատակի վրա։
Հայրիկը հազիվ էր զսպում իրեն, որպեսզի բոլորի աչքի առաջ չգոռա։Ինչպես հիմա հիշում եմ, նա բար կությունից կարմրեց և մորս
կոպ իտ կերպով դուրս բերեց խանութից։
Հետո հորս խելքին փչեց, որ ես իր աղջիկը չեմ։ Նա թողեց մեզ, երբ ես տասներկու տարեկան էի: Երբ հայրս գնաց, մենք սկսեցինք
ավելի վա տ ապրել, քան նախկինում էր։ Մայրս սկսեց միանգամից երկու տեղ աշխատել, տուն էր գալիս միայն քնելու։ Ավարտեցի
դպրոցը, ընդունվեցի համալսարան և գտա կես դրույքով աշխատանք։Իսկ հետո կարողացա խոստումնալից աշխատանք գտնել և
հաջողությամբ ամուսնացա:
Հիմա ես ու մայրս ապրում ենք, ոչ թե գոյատևում։ Մի քանի օր առաջ հայրիկիցս հաղորդագրություն ստացա. Նա գրել է, որ շատ է
ցանկանում շփվել ինձ հետ, և խնդրել է հանդիպել։ Հիմա մտածում եմ՝ ինչ անեմ։ Անկեղծ ես նրան տեսնելու ցանկություն չունեմ: Ես
չեմ կարողանում մոռանալ մորս տան ջանքը: Ես մայրիկիս չեմ ասել, թե ինչ է հայրս գրել ինձ, ես չեմ ուզում, որ նա անհա նգստանա:
Եվ ես դեռ մտածում եմ, թե ինչ անեմ:
