Երեկոյան աշխատանքից տուն գնալիս մի արտառոց դեպքի ականատես եղանք․․․Աստիճանների վրա կանգնած էին մեր հարևանի
2 երեխաները։Երեկ ուշ երեկոյան ես ու ամուսինս վերադա ռնում էինք տուն և հայտն աբերեցինք, որ մեր դիմացի հարևանների եր-
կու փոքր երեխաներըս նստած են աստիճաններին։Աղջիկը մոտ 9-10 տարեկան է, տղան էլ 3-4 տարի փոքր։ Երեխաները սպասում
էին մորը, հավանաբար վաղուց․ գրքերն ու տետրերը դրված էին գետնին։
Վերջին 3 ամսվա ընթացքում, ինչ մենք այստեղ ենք տեղափոխվել, նման բան արդեն մի քանի անգամ տեսել եմ, բայց երեխաների ա-
նունները չգիտեմ։ Մինչ ամուիսնս բացում էր դուռը, ես երեխաներին հարցրեցի, արյդո՞ք նրանց պետք է մեր օգնությունը։ Աղջիկն էլ
պատասխանեց, որ շուտով իրենց մայրիկը կվերադառնա։Մտանք ներս, փակեցինք դուռը, 1 ժամ անց մոտեցա դռանը և լսեցի երե-
խաների ձայները, այսինքն դեռ աստիճաններին նստած էին։
Ես ժամանակ առ ժամանակ հետևում էի նրանց։ Այնպիսի ապրո ւմների մեջ էի, քանի որ ես ինքս էլ մանո ւկ հասակում հայտնվել էի
նման իրավիճակում և շատ լավ էի հասկանում երեխաներին։Ի վերջո, չդիմ ացա։ Բացեցի դուռը և փոքրիկներին առաջարկեցի գալ
թեյ խմելու կամ սանհագույցից օգտվելու, եթե կա դրա կարիքը։Բայց աղջիկը կրկին հրաժարվեց՝ բացատրելով,որ մայրն արդեն զան-
գել է և ասել, որ ճանապարհին է։
Նրա ասածն ինձ մի քիչ հանգստացրեց։ Երեխաներն արդեն վերջացրել էին դասերը, և քույրը եղբորը հեռախսոսվ ինչ-որ վիդեոներ
էր ցույց տալիս, նկատեցի, որ տղան անտրամադիր է։Երևի կես ժամ անց դռան հետևից ձայներ լսեցի։ Հասկացա, որ մայրն է վերա-
դարձել։ Միայն այդ ժամանակ թեթևություն զգացի։
Միանշանակ ես ու ամուսինս չէինք նեղացնի երեխաներին,եթե նրանք ներս գային։Բայց այնուամենայնիվ, նրանք մեզ չեն ճանաչում,
երևի դրա համար էլ հրաժարվեցին գալ։Իսկ եթե դուք հայտնվեիք նման իրավիճակում, կցանկանայիք, որ երեխաները ձեզ սպասեն
աստիճաններին թե՞ հարևանների տանը։
