Երբ սկեսուրս իմացավ, որ տղաս առողջական խնդիրներ ունի ու մենք որոշել ենք արձակուրդները անցկացնել իր տանը, կտրուկ
հրաժարվեց մեզ ընդունել ու․․․Ես ու ամուսինս ունենք երեք երեխա, նրանց տարիքային տարբերությունը երկու տարի է։ Ամենա-
փոքրս մեկ տարեկան է, միջնեկը՝ երեք տարեկան, մեծը՝ հինգ։
Ավագ որդիս հինգ տարեկան է, բայց լավ օգնական է։ Նա պահում է ավելի փոքրերին, երբ ես մեկ րոպեով հեռանում եմ բնակարա-
նից: Ամեն ինչ լավ է, ամուսինս օգնում է, աշխատանքից միանգամից տուն է գալիս:Մինչ Երեխաները խաղում են իրենց հայրիկի
հետ, ես արագ մաքրում եմ սենյակը, պատրաստում եմ ընթրիք։ Մենք միասին ենք ապրում, դժվար է, իհարկե, բայց չենք դ ժգոհում։
Ամուսնուս աջակցությունը շատ կարևոր է և դա ուժ է տալիս չբո ղոքելու, քանի որ նա նույնպես հոգնում է աշխատանքի վայրում ։
Ամեն ինչ լավ էր, բայց երբ կրտսեր տղաս հի վանդացա վ, բժ իշկները մեզ խորհուրդ տվեցին հաճախակի դուրս գալ բնության գիր-
կը, կամ ավելի լավ է՝ ամբողջ ամառ տուն վարձել հողամասում, քանի որ կրտսեր տղայիս մաքուր օդ է պետք։
Խոստանում են, որ տղաս կմեծանա, հիվ անդությունը կանցնի, բայց քաղաքից դուրս ավելի շատ պետք է ապրել։ Իհարկե, շատ չէ
ինք տխրել, քանի որ ամուսնուս ծնողները գյուղում էին ապրում ու մենք ամբողջ ամառ կգնայինք նրանց մոտ։ Բայց երբ սկեսուրս
իմացա վ մեր խնդիրների մասին,աղ աղակ բարձրացրեց, որ ինքը գործով է զբաղված և մենք ամբողջ ընտանիքով կնստենք նրա
վզին։
Նա ասաց, որ մենք ինքնուրույն լուծենք մեր խնդիրները: Բայց իսկապես խնդիրներ կային, քանի որ եթե տուն վարձենք, իսկ ամու-
սինս ամեն օր գնա քաղաքում աշխատելու, ապա նույնիսկ կես ամսվա համար միջոցները չեն հերիքի։ Խոսեցինք այս մասին սկե-
սուրիս հետ, բայց ոչ մի փաստարկ չի օգնում։ Ես նրան չեմ հասկանում, քանի որ մենք նրա ամենամոտ հարազատներն ենք։
