Երբ ինձ ավարտական երեկոյի հրավիրեց դաունի համախտանիշով մի երիտասարդ, որոշեցի չմերժել նրան, բայց մտքովս անգամ
չէր անցնում, որ ամեն ինչ նման կերպ կդասավորվի․․․Ինձ ավարտական երեկոյի հրավիրեցի Ջեյմս անունով մի երիտասարդ։ Նա
Դաունի համախտանիշ ունի, ու դա էր պատճառը, որ ոչ ոք չէր ցանկանում նրա հետ գնալ։
Երբ երիտասարդը առաջարկեց ինձ գնալ իր հետ, ես առանց երկար մտածելու համաձայնվեցի։Հիշում եմ՝ ինչպես էր զանգել նրա
մայրը, արտասվելով շնորհակալություն էր հայտնում, որ համաձայնվել եմ իր որդու հետ գնալ։ Հետո նա առաջարկեց վճարել իմ զգ
եստի, սանրվածքի ու դիմահարդարման համար՝ ասելով, որ դա ամենաչնչին բանն է, որ նա կարող է անել ինձ համար։
Հետո հիշում եմ, թե ինչպես հեռախոսն անջատելուց հետո տեսա մորս հպարտ հայացքը։Իրականում ավարտական երեկոյին նվիր-
ված միջոցառումն ինձ համար բավականին դժվար անցավ, քանի որ Ջեյմսը անդադար քայլում էր իմ հետևից, թույլ չէր տալիս գոնե
մի քայլ միայնակ անել ու հանգիստ շնչել։
Բայց հետո ես հիշեցի, որ դա իր տոնն է, ու հայտնի չէ, թե ինչպես կդասավորվի նրա հետագա կյանքը, որոշեցի այդ օրը մոռանալ
ինքս իմ մասին։ Կարող եմ ասել, որ շատ ուրախ անցավ։Ես ծախսեցի իմ կյանքի ընդամենը 1 օր, բայց վստահ եմ, որ Ջեյմսի կյան-
քում զգալի փոփոխություններ եղան դրա շնորհիվ․․․
