-Դու խիղճ ունե՞ս, քո փողի համար քրոջդ․․․Ասաց մայրս ու այդ օրվանից ինձանից երես թեքեց։Այն բանից հետո, երբ քեռի Պետրոսը
ինձանից պարտքով գումար խնդրեց ու անհետացավ, ես կորցրի հավատս մարդկանց նկատմամբ,ես սկսեցի իմ հարազատներին
անդորրագրի դիմաց գումար տալ։ Հարազատներս անընդհատ աղաչում էին. Չնայած նրանք ծիծաղում էին իմ ապրելակերպի վրա։
Ես խնայում էի փողը, ծախսում էի հնարավորինս քիչ:
Ապուրի համար հավի արգանակ էի սառեցնում, սենյակից դուրս գալիս միշտ անջատում էի լույսերը, շատ կարճ սանրվածք էի պա-
հում և կարողանում էի այդպես խնայել շամպունների, բալզամների վրա: Ես հագնվում էի սեքնդ-հենդ խանութներից, գնում էի էժա-
նացված մթերքներ, երբեք ինձ թույլ չէի տալիս ակնթարթային «ցանկություններ»: Դեմ չեմ, ինչ-որ տեղ անօթեւանի նման էի։ Միայն
քիչ թե շատ խնամված կանացի տարբերակով։ Ես խելագարի պես փող հավաքեցի։
Բանն այն է, որ ես երազանք ունեի. Ես ուզում էի սեփական տուն գնել՝ գեղեցիկ այգով, թեյ խմել խնձորենու տակ: Եվ պատկերաց-
նում էի, որ ապագայում ինձ մոտ կգան երեխաներս և թոռներս:Մտովի պատկերացնում էի այգում դրված փոքրիկ փչովի լողավազա-
նը, ճոճանակը։Այսպիսի փոքրիկ հովվական դրախտի մասին էի երազում։Մինչ ես մոլեգնած հաշվում էի ամեն կոպեկ, իմ հարազատ-
ների ու ընկերների մեծ մասն ապրում էր ու վայելում կյանքը. ուղևորություններ, երեկույթներ, շքեղ հագուստ, գաջեթներ։
Հետո հանկարծ պարզվում էր, որ նրանք դե ղորայքի կամ այլ անհրաժեշտ բաների համար գումար չունեն և դիմում էին ինձ: Ես էլ
նրանց գումար էի տրամադրում գրավի դիմաց կամ տոկոսով: Այն բանից հետո, երբ քեռիս ինձանից պարտքով կլորիկ գումար խնդ-
րեց և անհետացավ, ես կորցրի հավատս մարդկանց նկատմամբ, ես դադարեցի մարդկանց վստահել «պարտքի» պլանում։ Երբ դար-
ձա 33 տարեկան, վաղուց ժամանակն էր մտածելու ամուսնության և երեխաների մասին, բայց ես դեռ չէի կարողանում գլխիցս հանել
սեփական տան մասին իմ երազանքները։
Մեկ տարի առաջ քույրս ինձանից մեծ գումար վերցրեց։ Նա ինձանից 500000 խնդրեց, ես գումարի դիմաց վերցրի անդորրագիր և
նրա անձնագիրը։ Նա ինձ վստահեցրեց, որ կվերադարձնի երեք ամսից: Ես նրան տվեցի վերջնաժամկետ չորս ամիս: Մեկ ամսից նա
ինձ տեղեկացրեց, որ ցանկանում են մեկնել հանգստի և վերցրեց իր անձնագիրը, փոխարենը տալով արտասահմանյան անձնագի-
րը։ Ամիսներն անցնում էին և քույրս չէր վերադարձնում գումարը:
Երբ մեկ տարի անց նրան հիշեցրի, որ պետք է գումարը վերադարձնել, նա ասաց, որ չի կարող վերադարձնել, ավելին, դեռ կշտամ-
բանքով ասաց, որ ես երեխաներ, ընտանիք չունեմ, ինչի՞ս է պետք այդ գումարը: Ես նման պատասխանի չէի սպասում, ստիպեցի
նրան, պահանջեցի գումարը և նրանք վաճառեցին իրենց բնակարանը: Նրանք վաճառեցին իրենց բնակարանը և քույրս վերադար-
ձրեց գումարը՝ լուտանքներ թափելով:
— Դու խիղճ չունես, փողի համար վաճառել տվեցիր քրոջդ բնակարանը, այլևս իմ անունը չտաս, — հայտարարեց մայրս ու երես թե-
քեց ինձանից: Միթե՞ ես սխալ եմ վարվել:
