Դուստրս նեղացել է մեզանից միայն նրա համար, որ չենք կարողացել իր համար բնակարան գնել․ Նա չի հասկանում, որ հազիվ ենք
կարողանում սննդի համար գումար աշխատել․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Աղջիկս դարձավ 25 տարեկան։ Ծննդյան օրը նա ինձ խնդրեց, որ
իր համար բնակարան գնեմ։ Վե ճն այն էր, որ նրա բոլոր ընկերուհիներն արդեն ունեին իրենց ուրույն տեղը, իսկ ինքը՝ ոչ: Ես ու ա-
մուսինս, արդեն թոշակառու էինք։
Ճիշտ է, ամուսինս դեռ տաքսի քշելով փող է աշխատում, քանի որ մեր թոշակները շատ քիչ են: Դուստրս հաշվի չի առնում, որ մեր
հնարավորությունները շատ փոքր են նոր տուն գնելու համար։Դստերս աշխատավարձը նույնպես քիչ է։ Այսինքն՝ ապառիկ բնակա-
րան նույնպես չենք կարող ձեռք բերել: Դուստրս մեկ փաստարկ ունի. «Բոլորն էլ ունեն, ինչու ես չունեմ»: Ես հոգեպես հոգնել եմ: Ի
վերջո, ես դեմ չեմ, որ իմ դստեր կյանքը լինի նույնը, ինչ բոլորի կյանքը:
Ես գիտեմ, որ սեփական բնակարանն այսօր շքեղություն չէ, այլ հրատապ կարիք:Հատկապես, որ նա նախատեսում է շուտով ամուս-
նանալ։Արմենը նրան ընկերն է, նույնպես աղքատ ընտանիքից։ Նրա աշխատավարձը մի փոքր բարձր է նվազագույնից, բայց երիտա-
սարդ ընտանիքի համար սա բավարար չէ անմիջապես բնակարան գնելու համար:
Ես Նարինեյին առաջարկեցի որոշ ժամանակ ապրել մեզ հետ՝ երկու սենյականոց բնակարանում և գումար հավաքել իր սեփական
բնակարանի համար։Նարինեն շրթունքները կծկեց, քանի որ ավելի լավ կլիներ առանձին տուն վարձել, բայց դուք չի կարող այդքան
շատ խնայել: Այսօր վարձակալելը թանկ է։
Ինչպես շարունակել — չգիտեմ: Եթե հանկարծ ինչ-որ բան կհայտնվի, որ ես կարող եմ անել աղջկաս օգնելու համար, ես կանեմ, կամ
թող մի քիչ էլ սպասեն։ Մեկ-երկու տարուց նանց բախտն ավելի շատ կբերի աշխատանքի հարցում, հետո նրանք կկարողանան իր
ենց թույլ տալ բնակարան վարձել։ Ասա ինձ, ինչ կանեիր նման իրավիճակում։
Արդյոք ծնողները պետք է անեն ամեն ինչ, որպեսզի ապահովեն իրենց երեխաներին, որ իրենց երեխաները մեծահասակների պես
ապրեն իրենց անհրաժեշտ ամեն ինչով:
