Ամուսնուս հարազատները նրան լրիվ կթու կովի տեղ են դրել, փող ա որ պոկում են նրանից․․․Չգիտեմ ինչ անեմ, որ աչքերը բացվի
ու տեսնի իրականությունը։Ես զարմացած եմ մարդուս նկատմամբ հարազատների վերաբերմունքից։ Հարազատները իրան վերա-
բերվում են որպես «կթու կով»:
նոր էինք ամուսնացել, երբ գնացինք գյուղ՝ մարդուս հարազատների մոտ: Մեզ շատ ջերմ ու սիրալիր դիմավորեցին, նստեցրին սե-
ղանի մոտ։ Մենք մեր հետ ամեն ինչ տարել էինք՝ մսից բռնած, մրգով ու կանֆետով վերջացրած: Մեր տարածները դրեցին սեղանին,
իրան կողմից մենակ կարտոշկա էին խաշել, մեկ էլ տնական օղ ի:
Եվ հենց սեղանի մոտ բացեցին իրենց բո ղո քի գիրքը, թե ով ինչի կարիք ունի: մարդս ամեն ինչ արեց, տվեց ում ինչ պետք էր, վերա-
նորոգեց այն ամենը,ինչ անհրաժեշտ էր:Հենց փողերը վերջացավ, էլ մեր երեսին չէին ուզում նայեյին:Մեր հետ չէին էլ խոսում: Անցավ
մի տարի ու նորից գնացինք նրա հարազատների մոտ։ Անցյալ տարվա պատմությունը կրկնվեց մեկը մյուսի հետևից:
Մեզ դիմավորեցին որպես սիրելի հյուրեր, գրկեցին, համբ ուրեցին, ասեցին, որ շատ էին կարոտել ու նորից դեմ տվեցին իրանց պա-
հանջները: Տան տանիքը պետք է վերանորոգել, փեսուն փող էր պետք մեքենա առնելու համար, հորքուրը պիտի գնա վիրահատութ-
յան, մորքուրի տղեն երեխայա ունեցել, էս շարանը վերջ չուներ:
Ես ուշադիր հետևում էի մարդուս արձագանքին: Նա հանգիստ, ժպտալով լսում էր ու կատարում էր բոլորի խնդրանք-պահանջները:
Գիտե՞ք ինչնա ինձ հունից հանում, որ երբեք չեն հետաքրքրվում, թե մենք ոնց ենք: Ինչպե՞ս կարող եմ բացել իմարդուս աչքերը: Ես
չգիտեմ. Վա խենում եմ, որ իմ քննա դա տությունը կվի րավորի տղամարդուն, և մենք կվի ճենք նրա հետ։ Ինչպե՞ս անեմ, որ տեսնի
իր ընտանիքի բոլոր ստ երը:
