Սկեսուրս ամբողջ կյանքում ինձ օր ու արև չի տվել, բայց հիմա․․․Իսկ հիմա հիվանդ է ու չգիտես ինչի լիովին կախված է ինձանից։Ես
ու ամուսինս շուտ ենք ամուսնացել, մենք երիտասարդ էինք ու միամիտ։ Մի քանի տարի ապրել ենք ամուսնուս ընտանիքում, մինչև
որ ինքներս կարողացանք բնակարան վարձել, իսկ այժմ մենք ունենք մեր սեփական տունը:Ամուսինս ամեն ինչ արեց, որպեսզի մենք
լավ կյանք ունենանք:
Բայց նրա մայրը բոլորովին այլ հարց է։ Նա ամեն ինչ արեց մեր կյանքը թունավորելու համար և անընդհատ ծաղրում էր ինձ։Սկզբում
փորձում էի չնկատել նրա խայթոցներն իմ հասցեին, բայց հետո նա անցավ բոլոր սահմանները։Սկեսուրս գյուղից է։ Նա միշտ եղել է
անբարեխիղճ և ամբողջովին անկարող է տնօրինել իր փոքրիկ ընտանիքը: Նրա տանը, որտեղ մեծացել է ամուսինս, միշտ շատ աղբ
ու կեղտ կար։ Նա նույնիսկ դա չէր նկատում և անգամ պատրաստել չգիտեր։
Իսկ ես բոլորովին այլ ընտանիքում եմ մեծացել։ Ծնողներս 5-6 տարին մեկ տան վերանորոգում էին անում, բնակարանը պահում էին
անթերի կարգով, ամեն շաբաթ-կիրակի ամբողջ ընտանիքով մաքրություն էինք անում։ Այսպիսով, ես մեծացել եմ՝ հասկանալով, թե
որքան կարևոր է տունը կատարյալ կարգի մեջ պահելը:Հայրս տանը գեղեցիկ և մաքուր էր խոսում՝ իր գլխում և գործերում ամեն ինչ
կարգին էր։Երբ մենք սկսեցինք միասին ապրել, ես փորձում էի համոզել, որ տանը մաքրություն պահեն։
Բայց սկեսուրս սրան այնքան էր դիմադրում, որ նույնիսկ բարկանում էր և հարցնում, թե որտեղ են իր իրերը։ Չգիտես ինչու, նա չէր
ուզում կեղտոտ լվացքը զամբյուղի մեջ լցնել։ Նույնը եղել է լոգարանում և զուգարանում։ Նա համառորեն բազմաթիվ անհարմարութ-
յուններ էր ստեղծում՝ չմաքրելով իր հետևից: Ես այնքան էի ամաչում նրա փոխարեն, քանի որ նա չէր ամաչում իր որդուց՝ ցույց տա-
լով նրան այն ամենը, ինչ կանայք սովորաբար թաքցնում են տղամարդկանցից։
Նա քննադատում էր ինձ, դեն էր նետում իմ պատրա ստածը և անընդհատ դասեր էր տալիս ամուսնուս։ Սկզբում շատ էի նեղվում,
շատ էի լացում։ Հետո հասկացա, որ պատճառը ես չեմ։ Նա պարզապես վատ մարդ է: Նույնն անում էր որդու և ամուսնու հետ։ Երբ
մենք գտանք մեր տունը և դուրս եկանք նրա խառնաշփոթից, ես այնքան ուրախ էի: Մենք առանձին-առանձին շատ լավ էինք ապ-
րում, բայց մենք գրեթե չէինք շփվում:Այժմ նա գրեթե 80 տարեկան է։ Նա վերջերս ինսուլտ է տարել։
Որից հետո բառացիորեն նստեց մեր վզին: Հիվանդանոցից հետո նրան տեղափոխեցինք մեր տուն։ Մենք գիտեինք, որ դժվար է լի-
նելու: Այնուամենայնիվ, նա երբեք շատ չէր անհանգստանում ոչ իր, ոչ էլ ուրիշների համար: Սկզբում բոլորս խղճում էինք նրան, բայց
հետո, երբ ակնհայտ դարձավ, որ նա ինքն էլ լավ է գլուխ հանում ամեն ինչից, դա զզվելի դարձավ։ Նա իրեն անօգնական էր դարձ-
նում, որպեսզի մենք իր սպասավորները դառնանք։
Իհարկե, մենք այնպիսի պայմաններ ստեղծեցինք, որ նա իրեն զգա ինչպես տանը, բայց նա դեռ դժգոհ էր, որ քնում է բազմոցին, որ
սենյակը փոքր է, չափազանց լուսավոր է և այլն։ Բայց ժամանակի ընթացքում մենք դադարեցինք անհանգստանալ դրա համար: Նա
սկսել է նյարդայնացնել ոչ միայն ինձ, այլև ամուսնուս։ Երբեմն նույնիսկ ուզում եմ բղավել նրա վրա, բայց դեռ զսպում եմ ինձ։ Բայց
ամեն օր դա ավելի է դժվարանում: Չգիտեմ, թե ինչ պետք է անեմ․․․
