Շնչակտուր հասա հայրական տանս դարրպասների մոտ, բայց մտնելով բակ հասկացա, որ․․․Ավաղ ուշացել էի։Սոնան աշխատան-
քից տուն եկավ, սեղան գցեց, և ամուսնու ու որդու հետ միասին նստեցին ընթրելու: Հանկարծ հեռախոսը զանգեց, տեսավ, որ մայրն
է զանգում։ Նա անտարբեր անջատեց ձայնը և մի կողմ դրեց հեռախոսը։ «Չեն թողնի հանգիստ ընթրես»,- մտածեց կինն ու շարու-
նակեց ճաշը։
Սոնան միշտ հավատում էր, որ ծնողներն իրեն ոչինչ չեն տվել, որ նա հասել է այն ամենին, ինչ ուներ ինքնուրույն, առանց արտաքին
օգնության։ Այն փաստը, որ նա այժմ հաջողակ գործարար կին է և ապրում է իր սեփական բնակարանում, նրա քրտնաջան աշխա-
տանքի արդյունքն է: Ճաշից հետո Սոնան արդեն մոռացել էր մորը զանգահարելու մասին։Գիշերը նա երազում տեսավ հորը,նա կան-
չում էր, օգնություն խնդրում։ Առավոտյան Սոնան զանգահարեց մորը։Լսափողի մեջ մի քանի բառ լսեց.
«Շտապ արի, հայրիկը շատ է ուզում քեզ տեսնել»: Թեև Սոնան որոշել էր, որ շաբաթավերջին կգնա գյուղ ծնողների մոտ, գրեթե մեկ
տարի է, ինչ այնտեղ չէր եղել, խիստ զբաղված էր աշխատանքով, բայց հոր մասին մտքերը չէին լքում նրան։ Սոնան դժվար հարաբե-
րություններ ուներ նրա հետ։ Հայրը բարդ բնավորություն ուներ.
Նա դեմ էր, որ Սոնան ամուսնանա Նիկոլայի հետ։ Տասը տարի առաջ հայրը որոշեց բարելավել հարաբերությունները դստեր ու փե-
սայի հետ: Բայց Սոնան նրան անբարյացակամ բարևեց, նույնիսկ չժպտաց և հաջորդ առավոտ նրան գնացքի տոմս տվեց: Ասաց.
«Վերադարձիր քո տուն: Մեր տանը նեղվածք է, — հորը նվիրեց բջջային հեռախոս և ասաց.
-Զանգիր, եթե կարիք լինի:
Հայրը հայր է: Նա մեկ շաբաթ իր հաշվին արձա կուրդ վերցրեց, գնացքի տոմս վերցրեց ու մեկնեց: Հայրենի գյուղը հաճելի հուշեր
արթնացրեց: Բայց որքան Սոնան մոտենում էր հայրենի տանը, այնքան ավելի էր ուզում գրկել մորն ու հորը և որքան հնարավոր է
շուտ: Նույնիսկ եթե նրա հետ միշտ չէ, որ փոխըմբռնում է ունեցել։ Մայրիկը դարպասի մոտ հանդիպեց Սոնային: Դուստրը մոր դեմ
քի հայացքից հասկացավ, որ ուշացել է։ Մայրիկի ձեռքին սպիտակ ծրար կար, և նա այն տվեց Սոնային։
Դուստրը գրկեց մորը՝ անդադար շշնջալով. «Կներես, որ ժամանակ չունեի։ Որ ես կողքիդ չեմ եղել»:Սոնան երեք օր անց բացեց ծրա
րը, ինչպես հայրն էր խնդրել։ Ծրարի վրա մեծատառով գրված էր՝ «Սոնային, դստերս»։Նա ներսից հանեց մի թերթիկ՝ պոկված դպրո
ցական նոթատետրից և սկսեց կարդալ.
«Սոնա, իմ սիրելի աղջիկ։ Միգուցե ես լավագույն հայրիկը չեմ եղել: Ես քեզ չեմ տվել այն ամենը, ինչ ուզում էիր և ինչի արժանի էիր:
Դրա համար, խնդրում եմ, իմ դեմ ոխ մի պահիր։ Բայց դու կարող ես վստահ լինել, որ ես երբեք չեմ դադարել սիրել ձեզ: Ես շատ հպ
արտ եմ քեզնով։ Հոգ տար մայրիկիդ մասին: Ներիր, եթե կարող ես»:
