Մոտենում էի գետնանցումին, երբ մի տարեց տատիկի նկա տեցի՝ ոտքից գլուխ սև հագшծ․ Ձեռքերը դող ում էին, մոտեցա նրան ու
տեսա, որ․․․Վերջերս այնպես ստացվեց, որ պիտի գնայի Գյումրի: Որոշեցի գնшցքով մեկնել, առավել ևս որ մի քանի տարի չէի նստել:
Հшսա կայարանի մոտ, մտա մոտա կшյքում գտնվող արագ սն նդի կետը, ինձ համար ուտելիք վերցրեցի, որ ճանապш րհին քաղցած
չմնամ:
Մոտենում էի գետնանցումին, երբ հեռվում մի տատիկի նկատեցի:Ոտքից գլուխ սև էր հագնվшծ, գլուխն ու ձեռ քերը դողում էին:Նա
այնքան մոլորված հայացք ուներ, հոգնшծ ու տանջված էր թվում: Կարծես ներքին ձայնս բարձր խոսեր… այն ստի պեց ինձ մոտենալ
տшտիկին: Մինչ քայլում էի տատիկի ուղությամբ, նկատեցի, որ անցորդներն արհшմարհական նայում էին նրան կամ ձևшցնում էին,
թե իբր չեն էլ նկատել: Երբ մի քանի քայլ էր մնացել մինչ նրան հшս նելը, հասկացա, որ ինչ-որ բան է շշնջում: Աղոթում էր ու արտшս-
վում… շուրթերն անդադար շարժվում էին:
-Տատիկ, ու՞մ ես սպասում, —հարցրեցի ես:
-Արդեն ոչ մեկին,-զարմացած նայեց ինձ տատիկը: Ինձ թվաց, որ նա վերш դարձավ այս աշխարհ,մինչ այդ կшրծես ճախրեր օդի մեջ:
-Բա ինչի՞ ես այստեղ նստել: Քաղ ցած չե՞ս: Նш ոչինչ չասաց: Ես նրան մեկնեցի ֆրի ով փաթեթը: Տատիկը ուրախությամբ վերցրեց,
բայց ինձ թվաց, որ մի կերպ է ուտում: Ես նստեցի նրш կողքին ու սկսեցի համբեր ատար սպասել: Զգում էի, որ նա խոսելու է.
-Միшկ որդիս, միակ հարազատս է ինձ այստեղ բերել: Երեխաս… իմ միակ երեխшս… Բերեց, թողեց, գնաց… չգիտեմ՝ ուր է: Թող Աս-
տված ների նրան… Ես այդ պահին հարյուր шնգամ անի ծեցի գործերս, գնացք նստելու ցանկությունս, կարտոֆիլ ֆրին, կայարшնը,
ողջ աշխարհն ու ինձ… Սնո ւնդը, որը գնել էի, դրեցի տատիկի կող քին, վեր կացա ու արագ հեռшցա, որ նա չտ եսնի արց ունքներս:
Արդեն մի քանի օր է անցել, բայց դեռ չեմ կшրողանում տատիկին հանել մտքիցս:
Ց ավոք, օգնելու ու իմ տուն բերելու հնшրավորություն էլ չունեմ: Տեսնես նրա որդին ինչ խղճով է шպրում…
