Մի քանի օր առաջ գնացել էի վաղամեռիկ ամուսնուս գերեզմանին․ Այնտեղ մի երիտասարդ կնոջ հանդիպեցի․․․Նրա խոսքերն ինձ
ուղղակի սարսափեցրեցին։Թամարան, անցնելով ձյան միջով, քայլում էր ամուսնու գե րեզմանի մոտ։ Նա նայում էր ամուսնու դիման
կարին ։ Նրա աչքերը տխուր էին, իսկ բերանի անկյունները մի քիչ բարձր էին, կարծես մի քիչ էլ ժպտում էր ։
Գե րեզմանի վրա թարմ մեխակներ էին դրված։ Դա տարօրինակ էր, սովորաբար ամուսնու ծնողները միշտ զանգահարում են և խնդ
րում միասին գնալ գերեզմանոց:Թեև, գուցե, դա նրա ընկերներն են բերել: Ավելի ուշ մոտեց ավ մի երիտասարդ աղջիկ մի փոքր երե-
խայի հետ.
-Թամարա, Բարև Ձեզ: Ներեցեք, բայց ես Ձեր ամուսնու սիրուհին եմ: Մենք բաժանվել ենք այս սա րսափելի վթ արից առաջ, որում
նա զոհվեց ։ Երեխայի մասին նա չգիտեր։ Սա նրա երեխան է, նա հոր անունն է կրում, նա 2 տարեկան է: Հավատացեք, նա սիրում
էր միայն Ձեզ
-Ինչ… Բայց ինչպես եք թույլ տալիս Ձեզ նման բան ասել:
-Թամարա, լսեք ինձ, խնդրում եմ: Վերցրեք իմ տղային, ինձ կարճ ժամա նակ է մնացել, բժ իշկները ասել են մի քանի ամիս: Ես այլևս
չգիտեմ, թե ում դիմեմ։ Թամարան վախեցավ, խառը զգացողություններ ուներ ։ Նա իմացա վ, որ իր ամուսինը դ ավաճանել է: Այդ
պատճառով ուղղակի փախավ գերե զմանոցից,
նստեց մեքենան ու գնաց տուն ։ Մեկ ամիս անց նրան զանգահարեց մի ծեր կին և դո ղացող ձայնով հայտնեց, որ ամուսնու սիրուհին
մահացել է ։ Այդ կինը նրա մայրն էր և խնդրում էր գալ փոքրիկ տղայի հետևից։ Թամարան մտածեց, որ երեխան մեղավոր չէ: Թամա
րան գանց, նա հավաքեց երեխայի իրերը, փաստաթղթերը և տարավ տուն ։Սկզբում դժվար էր լինել այդ երեխայի կողքին: Մի ան-
գամ նա թափեց շիլան: Թամարան բարկացա վ, սկսեց գո ռալ ։ Իսկ փոքրիկը մոտեցա վ նրան, աչքերից արցո ւնքներ թափեցին.
-Մի գոռա, մայրիկ, — ասաց տղան: Թամարան վերցրեց և ամուր գրկեց երեխային։ Օտար երեխաներ չկան։
