Երեկոյան ընթրելիս նկատեցի, որ ամուսինս իրեն տարօրինակ է պահում․ Կարճ ժամանակ անց նրա 1 խոսքից ամեն ինչ պարզ
դարձավ․․․Ալիկն, ինչպես միշտ, երեխաներին վերցրեց մանկապարտեզից ու դպրոցից և երեքով վերադարձան տուն, որտեղ Կարի-
նեն գցած սեղանով սպասում էր նրանց։
Ալիկը բազմիցս առաջարկել է կնոջը վարորդական իրավունք ձեռք բերել, հակառակ դեպքում նրա համար անհարմար էր ամեն ան-
գամ ավելի շուտ դուրս գալ աշխատավայրից՝ մանկապարտեզից փոքրերին վերցնելու համար։Երբ ընտանիքը նստեց ընթրելու, Ալի-
կը բաց չթողեց հեռախոսը, իսկ ավելի ուշ նա ամբողջովին թողեց սնունդը և սկսեց ակտիվորեն ինչ որ բան գրել հեռախոսում.
-Սիրելի՛ս, ես փորձեցի պատրաստել, բայց դու չփորձեցիր էլ, ուղղակի թփթփացիր ափսեի մեջ և վերջ…, — վիրավորված ասաց Կա-
րինան:
-Ես այնքան էլ քաղցած չեմ, շնորհակալ եմ,- տարօրինակ անտարբեր պատասխանեց Ալիկը:
-Դու արդեն սնվել ես, — հանկարծ Կարինան, չսպասելով առաջին հարցի պատասխանին, տվեց երկրորդը, — ինչ-որ մեկին ունես:
-Իսկ եթե այո, ապա ինչ։ Քո տղան արդեն 9-րդ դասարան է, իսկ դու դեռ չես համակերպվել այն մտքի հետ, որ նա կարող է տուն վե-
րադառնալ առանց մեր օգնության։ Քեզ տեսել ես հայելու մեջ։ Դիմացի փողոցում մարզադահլիճ ունենք, ինչքան ուզում ես քեզ փող
կտամ, ինչու չես գրանցվում այնտեղ։
-Դժվար ծ ննդաբերություն եմ ունեցել,- արցո ւնքներն աչքերին պատասխանեց Կարինան։
-4 տարի առաջ, Կարինա,- Ալիկը բռունցքը խփեց սեղանին։ Ալիմենտ կվճարեմ, երեխաներին կտեսնեմ, բայց այլևս չեմ ուզում քեզ
հետ ապրել: Շուտով Ալիկը հեռացա վ տնից՝ հավաքելով այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր։ Կարինան աղաչեց միտքը փոխել, խոստա-
ցա վ, որ այլևս ավելորդ հարցեր չի տա ու տեսարաններ չի սարքի, բայց Ալիկը վճռական էր տրամադրված։
Մենակ մնալով՝ Կարինան 2 շաբաթ վշտաց ավ, իսկ հետո կոսմետոլոգիական կլին իկայում ադմինիստրատորի աշխատանք գտավ:
Սկզբում նրա համար դժվար էր, բայց մի քանի օր անց նա ընտելացա վ այս տեմպերին և առաջին աշխատավարձով ինքն իրեն նոր
հանդերձանք գնեց, գնաց սրահ և ամբողջովին փոխեց իր կերպարը։ 2 ամիս երեխաների հետ աշխատելուց հետո Կարինան, գցեց 2
կիլոգրամ,իսկ նրա օրը սկսվեց ոչ թե խոհարարությամբ, այլ դիմահարդարմամբ և օրվա հանդերձանք ընտրելով:
Շուտով Կարինայի ջանքերն արդյունք տվեցին։ Հերթական անգամ գնալով երեխաների մոտ՝ Ալիկը տեսավ կնոջ փոփոխություն-
ները, գնալուց առաջ բռնեց է նրա ձեռքից ու ասաց.
-Ես չեմ կարող ապրել առանց քեզ: Դու ինձ համար շատ թանկ ես։ Նե րիր ինձ, խնդրում եմ, եթե կարող ես։ Ես խոստանում եմ լինել
լավագույնը համար: Պետք չէ աշխատել, լվանալ կամ եփել, ես նույնիսկ խոհա-րար կգտնեմ մեզ համար։Դու ուղղակի ներիր ինձ :
-Չէ, սիրելիս, ես աշխատանքս չեմ թողնի, իսկ հաջորդ շաբաթ վարորդական իրավունքի քննություն ունեմ, այնպես որ տանը ավելի
քիչ կլինեմ, քան նախկինում։ Կմտածեմ խոհարարի մասին,- ժպտաց Կարինան ու գրկեց ամուսնուն: Նա նե րեց Ալիկին, գործն այդ-
պես էլ չհասավ ամուսնալուծության: Որպես իմաստուն կին՝ Կարինան երբեք չի հիշեցրել դա վաճանության մասին, բայց ամուսնու
ամեն անսպասելի հաղորդագրություն Կարինային անհանգստացնում էր, թեև նա դա ցույց չէր տալիս։
