Արդեն հասկացել էի, որ ապագա սկեսուրս ինձ այնքան էլ չի սիրում, բայց այն ինչ եղավ հարսանիքից հետո, ուղղակի սարսափելի
էր․․․Երբ ընկերոջս բանակ գնալուց առաջ հանդիպեցի ապագա սկեսուրիս, անմիջապես չհավանեցինք միմյանց։ Ավելի ճիշտ՝ ես
նրան դուր չեկա, բայց նա ինձ շատ սառն էր թվում։
Երբ ընկերս վերադարձավ, մենք որոշեցինք ամուսնանալ, իսկ հետո սկեսուրս կ ոպիտ ասաց, որ չի ցանկանում ինձ տեսնել որպես
իր հարսի, քանի որ, ըստ նրա, ես վայրի կյանք եմ վարել, մինչ ընկերս բանակում էր։Բարեբախտաբար, ընկերս ծնողների ամուսնա-
լուծությունից հետո ապրում էր հոր հետ և նա գիտեր մոր վատ բնավորության մասին, չէր հավատում նրան և մենք ամուսնացանք։
Հարսանիքից հետո սկսեցինք ապրել սկեսրայրիս հետ, քանի որ նա չորս սենյականոց հիանալի բնակարան ուներ։ Այդ ընթացքում
մենք գումար էինք խնայում սեփական բնակարանի համար:Ես բոլորիս համար եփում էի, ամբողջ տունը մաքրում, մաքուր ու կոկիկ
պահում, համեղ ուտելիքներ էի պատրաստում, բայց սկեսուրս, ով, ի դեպ, հարսանիքից հետո հաճախ էր այցելում մեզ, բողոքում էր
ամուսնուս, որ ես վատ տնային տնտեսուհի եմ, ահավոր եմ եփում,
շորերը նորմալ չեմ արդուկում ու տունը միշտ կեղտոտ է իմ պատճառով: Ամուսինս ու սկեսրայրս պաշտպանում էին ինձ,իսկ հետո
սկեսուրս այլ մարտավարություն ընտրեց՝ բոլորին ասում էր, որ ես անպտուղ եմ, քանի որ երկու տարի ամուսնությունից հետո իրեն
չեմ տվել իր երազած թոռանը։
Այսպիսով, ես և ամուսինս չէինք շտապում երեխաներ ունենալ և ունեցանք մեր առաջին երեխային 3 տարվա երջանիկ ամուսնա-
կան կյանքից հետո, երբ տեղափոխվեցինք մեր սեփական բնակարան:Այդ ժամանակ սկեսուրս հայտարարեց, որ ես դավաճանել եմ
որդուն։ Որդու հետ վիճելով, սկեսուրը, այնուամենայնիվ, ընդունեց իր թոռանը, որի համար նա ոչինչ չի խնայում, քանի որ նա նրա
ճշգրիտ պատճենն է, բայց ես իսկապես չեմ շփվում սկեսուրիս հետ: Իմ և սկեսուրիս միջև որևէ հաղորդակցության բացակայության
շնորհիվ բոլորն այժմ գոհ են և երջանիկ։
