Ես 49 տարեկան եմ, ամուսնացած: Ես արդեն տատ եմ, թոռնիկս երեք տարեկան է: Ես և ամուսինս մեր աղջկա-նից մի քանի փողոց այն կողմ ենք ապրում: Այդնես պատահեց, որ իմ փեսայի հետ մեր հարաբերությունները սր-վեցին այն օրվանից, երբ նա և նրա դուստրս նոր էին սկսել հանդիպել: Հարուստ ընտանիքի շատ լկտի երեխա, որը չգիտեր «ոչ» բառը: Երբ նա եկավ մեր տուն, նա մուտք գործեց այնպես, ասես այստեղ ինքն է ղեկավարը:
Ես և ամուսինս, իհարկե, սկզբում լռեցինք, բայց ամեն ինչին սահման կա: Երբ համբերության բաժակը լցվեց, սկզբում մենք խոսեցինք դստերս, հետո նաև նրա հետ: Նա ասաց, որ ինքը ամեն ինչ հասկանում է և այլ կերպ կվարվի:
Իսկապես շտկվել է: Բայց իմանալով, թե ինչ կարող է լինել, մենք դեռ ուրախ չէինք այս հարաբերությունից: Բայց ինչ անել, սերը չար է:Դուստրս նրան շատ էր սիրում,և երբ նրան առաջարկ արեցին,մենք հաշտվեցինք նրա ըն-տրության հետ և ընդունեցինք որդու նման: Տղայի ծնողները պարզվեց,որ շատ լավ մարդիկ են:Ինչպես պարզ-վեց, նա շատ լավ երեխա է, և, հետևաբար, չգիտեր «ոչ» բառը:
Մենք հարսանիք արեցինք, ամեն ինչ լավ ստացվեց: Հարսանիքից հետո երիտասարդը վեց ամիս ապրել է ծնող-ների հետ, այնուհետև բնակարան է գնել: Բնակարանը գնել են մեր աշխատանքային գործընկերներից, տունը `մեզանից երկու խաչմերուկայն կողմ էր գտնվում: Ես և ամուսինս շատ ուրախ էինք, որ հաճախ կարող էինք այցելել նրանց: Ես և ամուսինս հաճախ էինք այցելում աշխատանքից հետո.
Աղջիկս սիրում է թխել տորթեր, կարկանդակներ և խմորեղեններ, և նա մեզ թեյի է կանչում: Ակնհայտ էր, որ երբ մենք այցելում էինք, և փեսան վերադառնում էր աշխատանքից — նրան, մեղմ ասած, դուր չէր գալիս մեր ներկայությունը:
Այդպես պատահեց, որ մեկ տարի անց ես թողեցի աշխատանքը և սկսեցի գրեթե ամեն օր գնալ դստերս տուն: Եվ երբ իմացանք, որ թոռնիկ կունենանք, մենք երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էինք: Ես օգնեցի աղջկաս ամեն ինչում `մաքրել բնակարանը, և նրա հետ գնալ խանութ և պարզապես ժամանակ անկացնել հեռուստա-ցույցի մոտ կամ այգում: Երբ թոռնիկս ծնվեց, ես և ընկերուհիս հաճախ էինք լինում երիտասարդների տանը, հատկապես սկզբում:
Ծնունդը ծանր էր, կրկնակի խառնվեց, և բացի այդ, երեխան ծնվել է երեսունվեցերորդ շաբաթվա ընթացքում: Ծնվելուց երկու շաբաթ անց դուստրս ու թոռնիկս անցկացրին պերինատալ կենտրոնում: Բայց, փառք Աստծո, ամեն ինչ լավ է:
Թոռնիկս մեծացավ, և դուստրս սկսեց ավելի ու ավելի քիչ զանգահարել և հրավիրել : Միայն եթե նա իսկապես ինչ-որ բանի կարիք ուներ: Երբ ես եկա, իմ փեսան, չվախենալով, հարցրեց աղջկաս, թե ինչու եմ եկել: Ես շատ վիրավորված էի: Նա դադարեց հարգել ինձ և ամուսնուս: Երբ նրանց հարկավոր էր ինչ-որ տեղ մեկնել գործի, թոռնիկիս ամենից հաճախ տեղափոխում էին մյուս պապի և տատի մոտ:
Եվ հաջորդ երեկո, երբ եկանք այցելելու, փեսաս ասաց,որ ինքը չի ուզում,որ մենք այդքան հաճախ գանք, մանա-վանդ առանց հրավերի: Մենք շատ վիրավորված և վրդովված էինք: Եվ հանկարծ նա զանգում է մեզ և խնդրում, որ գանք նստենք թոռնուհու հետ: Մենք ատամները սեղմելով եկանք նրանց տուն, հանուն մեր թոռնուհու, սիրե-լիի և միակի: Բայց փեսայի գոռոզությունը սահման չունի:
Ինչպե՞ս բացատրել նրան, որ դա չի կարելի: Սկզբում նա ասում է, որ չի ուզում տեսնել մեզ, իսկ հետո նա է կան-չում նստել տղայի հետ: Ինչպես արձագանքել այս ամենին:
