Մեզ լիարժեք երեխա է պետք, ոչ թե սրա նման,-տեսնելով նորածնին ասաց նրա հայրը․․․Գարնանը մեկ ընտանիքում մի տղա է ծնվել:
Բոլոր առողջ երեխաների նման կարող էր զարգանալ բոլորովին առողջ տղա: Բայց նա բնածին թերություն ուներ: Այսօրվա բժշկութ-
յունը կարող էր հեշտությամբ հաղթահարել այն, ինչը կոչվում է ճեղքված կամ «նապաստակի» շրթունք:
Բայց նրա ծնողները դրա կարիքը չունեին: Չնայած բժիշկների համոզմանը, որոշումը կայացվեց: Օլյան անընդհատ սրբում էր նրա
արցունքները, և Իվանը վստահ էր, որ իրավունք ունի հրաժարվել նորածնից:
-Մենք իսկապես երեխա ենք ուզում: Բայց առողջ: Եթե նրան վերցնենք, դա նշանակում է, որ մենք ամբողջ ժամանակ նվիրելու ենք
միայն նրան », — ասաց Իվանը, երբ նստած էր գլխավոր բժշկի գրասենյակում և ստորագրեց մերժման մասին հայտարարությունը:
Դա հենց այդ թղթի կտորն էր, որը որոշեց փոքրիկի ճակատագիրը: Ընդամենը մի քանի օր նա ունեցավ լիարժեք ընտանիք, իսկ հե-
տո ծնողները որոշել են լքել նրան:Ծննդատանը, ոչ ոք չէր մեղադրում Օլյային, բոլորը միայն ափսոսում էին: Նա քսանհինգ տարեկան
է, բայց մտածում է երեխայի նման: Ընտանիքում նա իրավունք չուներ ընտրություն կատարել կամ որոշում կայացնել:
Բոլոր նախաձեռնությունները գալիս էին մայրիկից և հայրիկից: Եվ նա վստահ էր, որ դա ճիշտ է, քանի որ նրանք մեծահասակներ են
և իրենք գիտեն, թե ինչպես ճիշտ:Այսպիսով, Օլյան մեծացավ, բայց նա չսովորեց անկախության:Նա չէր կարող նույնիսկ զգեստ ընտ-
րել առանց մոր կամ ընկերուհու խորհուրդների:
Եվ ամուսնանալուց հետո ոչինչ չի փոխվել: Հիմա վերջին խոսքը ամուսնուն էր:’Մինչ օրս նա չէր էլ մտածում Օլյայի մասին: Բայց հի-
մա․․․«Նա չի հասկանում, թե ինչ է կատարվում …», բժիշկները գլուխը սեղմեցին:«Նա իմ ամուսինն է»:Բոլորի համար ակնհայտ էր,
որ դա Իվանն էր ազդում էին Օլգայի որոշման վրա, օգտվելով ընտանիքում իր դիրքից:
-Ձեզ չի հաջողվի լիարժեք ընտանիք ունենալ, անընդհատ կվիճեք: Խելքի եկեք և բաժանվեք: Մի՞թե տղամարդը չպետք է լինի աջակ-
ցողը կյանքում: Եվ ինչպիսի՞ աջակցություն է իրենից սպասվում: Նա ձեզ կթողնի, եթե հանկարծ ինչ-որ բան պատահի ձեզ հետ», —
ասում էր բուժքույր Օքսանան, մինչ բոլորը լռում էին նրբանկատորեն:
Մեզանից յուրաքանչյուրին պետք է ապագայի նկատմամբ վստահություն, և դա հնարավոր է միայն սիրելի մարդկանց հավատով և
աջակցությամբ: Առանց դրա մարդը դատարկ է և միայնակ:Իվանը հասկանո՞ւմ էր, որ իր ընտանիքն ի վերջո բաժանվելու է: Ոչ` նա
վստահ էր, որ ճիշտ ընտրություն է կատարում:
Իր կյանքի քսանութ տարվա ընթացքում, առանձնապես ոչինչ տեղի չի ունեցել նրա հետ: Իվանն ընտանիքում միակ և սիրված երե-
խան է: Նրանից ոչինչ պետք չէր, նա լավ սովորում էր, ընդունվեց համալսարան: Գեղեցիկ էր և հաջողություն ուներ աղջիկների մոտ:
Իվանը երբեք չէր շտապում ամուսնանալ, բայց երբ հանդիպեց Օլգային և առանց վարանելու նրան ուղեկցեց զագս:Մեղմ, հնազանդ,
կնոջ դերի իդեալական հավակնորդ էր գտել:Կա՞ սեր:Այո,այդպես էր:Եվ նա սպասում էր երեխային, կառուցում հավակնոտ պլաններ:
Բայց նա սովոր էր, որ կյանքն անցնի սահուն, առանց որևէ խոչընդոտի, ուստի նա լքեց որդուն:
Նա իր գործընկերներին ասաց,որ երեխան մահացել է:Բոլորն այնքան էին ցավում նրա համար:Ես զարմանում եմ,թե ինչ էր կատար-
վում նրա հոգում այդ պահին: Իրականում գուցե նա այնքան էլ վատ մարդ չէ: Եվ բնավորության մեջ նույնիսկ պարկեշտության բա-
ժին կա …Բայց պարկեշտ մարդիկ միշտ պետք է պատասխանատու լինեն նրանց համար, ովքեր աջակցության և օգնության կարիք
ունեն:
