Հարսի շոր, շնորհավորանքներ,թվում էր, թե ամեն ինչ լավ է․․․Ինչ իմանայի, որ ԶԱԳՍ-ում ինձ մեծ անակնկալ է սպասվում։Ես երբեք
գեղեցիկ չեմ եղել: Ինձ երբեք չէին սիրահարվում տղաները: Նույնիսկ համալս արանում ոչ ոք հաճոխա յոսություններ չէր անում: Ես
արդեն համակերպվել էի «անճոռնի ճուտիկի»՝ իմ կարգավիճակի հետ:
Մեծացա, լրջացա, բայց միևնույնն է՝ մնացի տգեղ:Եվ ահա իմ կյանքում հայտնվում է Նա: Ես ինձ սկսում եմ գեղեցիկ համարել, բայց
նա՝ ոչ: Նա միշտ դժգոհ էր իմ արտաքինից:Դե ինչ, ես հիմա սպիտակ զգեստով կանգնած՝ նրան եմ սպասում: Ես այս օրվան շատ եր-
կար եմ սպասել:
Զգեստս մի քիչ սեղմում է, բայց դա կարևոր չէ:Դա նրանից է,որ ընտրել եմ զգեստի այս մոդելը, այդ նա այդպես ցանկացավ: Մեծաց-
րել եմ շուրթերս, նա է այդպես սիրում:Արդեն մի քանի ամիս դիտեա եմ պահում, նա նիհարներին է սիրում:Ես նրա կողքին եղել եմ 3
տարի, սիրում եմ նրան:
Ես խզել եմ կապերս բոլոր ընկերուհիներիս հետ, որ ամեն վարկյան նրա կողքին լինեմ:Ստիպված շփվում եմ նրա տխմար ընկերների
և կանանց հետ:Կիսատ եմ թողել համալսարանը,որովհետև պիտի ինձ լիարժեք նվիրեի նրան և ընտանիքիս:Թողել եմ աշխատանքս,
որ նրա հետ շատ ժամանակ անցկացնեի:
Դարձել եմ շիկահեր, ինչպես որ նա է սիրում:Իսկ հիմա կանգնած եմ ԶԱԳՍ-ի առջև, ինչպես որ ինքն է ցանկացել, երջանկությունից
փայլում եմ, անհանգիստ եմ, բակց ցույց չեմ տալիս: Մոտենում է նրա մեքենան, նա դուրս է գալիս, սրտիս զարկ երի ձայնը լսում են
նույնիսկ կողքիս կանգնածները…Գալիս է դեպի ինձ…Ասում.
—Կներես, բայց հարսանիքը տեղի չի ունենա, ես քեզ չեմ սիրում…
