Հարազատ տղայիս տանը հարսիս առաջ վերածվել էի սպասուհու․Երկար տարիներ անց միայն համարձակվեցի հեռանալ այնտեղից
Վերջերս խանութում հանդիպեցի իմ դպրոցական ուսուցչուհուն։Մենք զրո ւցեցինք,պատմեցի,թե որտեղ եմ սովորել,ինչով եմ զբաղ-
վում, իմացա,որ ընկեր Արմինեն արդեն թոշակի է անցել։ Ուզում էի շնորհավորել, որ վերջապես կարող է վայելել հանգիստը, սակայն
պարզվեց, որ այս տարիքում ստիպված է եղել ավելի շատ աշխատել, քան դպորցում։
-Ես ուտելիք էի պատրաստում, տան գործերն անում։ Երբ ծնվեց թոռ նիկս, նրա խնամքն էլ դարձավ իմ պատականությունը։ Որդիս
ամբողջ օրն աշխատում էր, իսկ հարսս վազում գեղեցկության սրահ,մերսումների։ Դայակ վարձել չէին ուզում, ինչի՞ համար,եթե կամ
ես։ Բնականաբար, ես նրանցից գումար չէի վերցնում։
Թոռնիկիս շատ եմ սիրում, երևի հանո ւն նրա էլ դիմացել եմ այդ ամենին։ Դաստիր ակում էի, խնամում, ամբողջ օրը միասին էինք
անցկացնում։ Հետո երբ մեծացավ, ինքս տարա դպրոց,սկսեցի հետը դասեր անել, խմբակներ տանել։ Ամբողջ կյանքս սահմանափակ
վել էր թոռնիկովս։Բայց մի օր արթնացա ու հասկացա, որ չեմ ապրում։
Որդուս տան մեջ ես ստանձնել էի սպասուհու և դայակի դերը։ Թոռնիկս այնքան մեծ էր, որ տատիկի հետ զբոսնելու և գդալով կերա-
կրելու կարիք չուներ։ Հարսս ու որդիս իմ մասին հիշում էին միայն այն ժամանակ, երբ ուտելու բան չկար կամ իրենց հագուստը չէին
կարողանում գտնել։Թքեցի ամեն ինչի վրա ու տեղափոխվեցի գյուց։
Որդիս երկար էր համոզում մնալ,բայց որոշումս փոխել չէի ուզում։ Նրանք սովոր էին, որ բոլոր հարցերը լուծվում են իմ հաշվին։ Կամ
ես էի նրանց երես տվել․․․ Բայց հիմա կյանքիս մնացած տարիները որոշել եմ ինձ համար ապրել։ Կարծում եմ՝ արժանի եմ անհոգ ծե-
րության։
Այս պատմությունն այն բանի վառ ապացույցն է, որ շատ ծնողներ՝ հատկապես մայրեր, խաչ են քաշում սեփական ես-ի վրա ու հա-
նուն երեխաների մոռանում, որ կյանքը շատ կարճ է։
