Ես՝ 47-ամյա տղամարդս, նստել ու մտածում եմ՝ Ի՞նչ ենք մենք անում մեր տարեցների համար․․․Ժողովուրդ, ուղղակի օգնեք նրանց,
ինչով արող եք․ Չէ՞ որ տարիներ հետո մենք էլ ենք ծերանալու
Ծերունին արտասվելով իջավ մեքենայից, խոնարհվեց ու շնորհակալություն հայտնեց, ու գնաց իր տան կողմը սրբելով արցունքները:
Սովորաբար այս վայրում՝ կանգառի մոտ, տաքսու վարորդներ են լինում։ Ես կանգ առա հեռախոսին պատասխանելու համար, քանի
որ այդ զանգն իսկապես կարևոր էր։
Այդ ընթացքում նստարանից վեր կացավ մի նի հար ծերունի՝ բաճկոնով և փողկապով, և ոտքերը ծանր շարժելով մոտեցավ իմ պա-
տուհանին։Թեթև թակեց պատուհանը, նույնիսկ չթակեց, բայց համեստորեն մատները հպեց ապակուն:«Տղա՛ս, դու տաքսու վարորդ
չե՞ս։
«Հեռախոսով հրաժեշտ տվեցի զրուցակցիս, պատասխանեցի. «Չէ, հայրիկ, տաքսու վարորդ չէ, ո՞ւր է պետք գնալ։ »
-Ես հեռու չեմ գնում, մոտ երեք կիլոմետր:
-Նստիր, հայրիկ, ես քեզ հիմա կտանեմ։ Նա նստեց դիմացի նստարանին։ Մենք գնացինք։ Նա ծանր էր շնչում, ուղղակի շատ ծեր լի-
նելու պատճառով, ինձ ասաց, որ ամեն օր երթո ւղայինով գնում է կլի նիկա:
Բայց այսօր պոլիկ լինիկայում հերթ էր եղել և նա ուշացել է իր միկրոավտոբ ուսից, հաջորդին սպասելը երկար ժամանակ կպահան-
ջի, և նա չի կարողանում երկար քայլել։ Ես նստած լսում էի նրան, շատ մտքեր էին պտտվում գլխումս, և ես չգիտեի, թե ինչ ասեմ այս
պապիկին։ Նա ապրում էր փողոցի անկյունում, հասանք թեք տանիքով տանը. «Դե, տղաս, մենք հասանք, հենց այստեղ, շրջվիր», և
պապը ձեռքը ձեռքը տարավ գրպանը.
«Ոչ, հայրիկ, ես քեզանից փող չեմ վերցնի, չեմ կարող վերցնել»:
Ծերունին լ աց եղավ, իջավ մեքենայից և խոնարհվեց.
«Շնորհակալ եմ, տղաս. »:Եվ նա գնաց իր հին տունը՝ ձեռքով սրբելով արցունք ները։ Իսկ ես՝ Ես՝ 47-ամյա տղամարդս, նստել ու մը-
տածում եմ՝ Ի՞նչ ենք մենք անում մեր տարեցների համար․․․Ժողովուրդ, ուղղակի օգնեք նրանց, ինչով արող եք․ Չէ՞ որ տարիներ հե-
տո մենք էլ ենք ծերանալու
