Ես այլևս չեմ կարող , հոգնել եմ ձեզանից, հեռանում եմ․․․ասաց ամուսինս որդուս ծնվելուց 2 ամիս անց
-Լավ, ես քեզ չեմ պահում։ Բայց ետ դարձի ճանա պարհ չի լինի։ Իսկ երեխա յին գոնե կօգնե՞ս։
-Աշխատավարձս քիչ է, նույնիսկ ինձ չի բավա կանացնում,- պատասխա նեց ամու սինս, հավաքեց իրերը ու գնաց։
Թվում էր, թե ամեն ինչ լավ էր, ոչ մի լուրջ փոփոխություններ չէի ակնկալ ում, և ահա այսպիսի պատմություն։ Ես այդ պահին 26 տարեկան էի, ամուս ինս՝ 36, երկուսս էլ ուզում էինք երեխա․․․ Երբ հղիա ցա, երջանկութ յանս չափ ու սահման չկար։ Եր կար սպաս ված հղիութ յուն էր, արդեն 3 տարի միասին էինք ապր ում, սպասում․․․ հրաշք էր։ Ամուսինս էլ էր ուրախանում, որ վերջա-պես հայրիկ է դառնալու։
Հետո ծնվեց որդիս․ գիշերն ան դադար արթնա նում էր, լացում․․․ տակդիր փոխել, կաթնա խառնուրդ պատրաստել, օրորել․․․ Փոր ձում էի ամուս նուս էլ ներգա րվել այդ գործերում։ Հանգիստ էր վերաբեր վում, չէր փնփնթում, չէր բարկանում։ Գիշերները հաճախ ինքն էլ էր արթնանում, երբ եր եխան լացում էր, ինքը կերա կրում։ Իսկ 2 ամիս անց այսպիսի անակ նկալ․ ես գնում եմ։
-Գուցե հենց սա էր ճիշտը,-մտածեցի ես։ Ես այդ պահին թույլ լինելու իրավունք չունեի․ մի մարդու կյանքի պատասխանատվութ-յուն կար ինձ վրա։
Զանգեցի գործատուիս, խնդրեցի, որ ինձ աշխատանք տա, որը հնար ավոր է տանից անել։ Միայ նակ մոր նպաստ ձևակերպեցի։ Մի քանի ամիս անց մեզ մոտ ամեն ինչ հարթվել էր․ ես աշխատում էի ու վայելում երեխայիս ներկայությունն իմ կյանքում։1 տարի անց եկավ նախկին ամուսինս․
-Կարոտել եմ, էլ չեմ կարող առանց քեզ։ Արի նորից սկսենք։
Աչք փակեցի նրա արածի վրա, ընդունեցի հետ, ընտա նիքն ինձ համար չափա զանց թանկ է։Բայց նա էլի նույն տեղն էր աշխա-տում, շատ քիչ վաստակում, գալիս էր ուշ, տան գործերում և երեխայի հետ կապ ված ոչ մի հարցում օգնել չէր ուզում,դեռ մի բան էլ օգտվում էր իմ աշխատավարձից։
Եվ այդ ժամանակ կայացրեցի լուրջ, բայց երևի ամենաճիշտ որոշումը․ խնդրեցի նրան հեռանալ տնից։ Ինչի՞ համար ուսերիս վրա գցած քաշ տամ մի մարդու, ով չի ուզում փոխել կյանքը։
