Գիշերը պատահական արթնացա խոհանոցից լսելով ամուսնուս և ընկերուհուս ձայները․․․Այն ինչ տեսա այնտեղ, ինձ ուղղակի սար-
սափեցրեց։Վիկան ՝ ընկերուհիս, խնդրեց ապրել ինձ հետ։ Ամուսնուս հետ միասին ենք ապրում, ես իսկապես չէի ուզում նրան «անո-
րոշ ժամանակով» ներս թողնել, բայց չէի կարող մերժել նրան ։ Եվ հիմա նրա մեզ մոտ գտնվելու մի քանի շաբաթ է անցել, և ես սկսե-
ցի նկատել, որ ամուսինս սկսեց ամեն ինչին սկսել է շատ բուռն և գրգռված արձագանքել։
Ես ոչինչ չունեմ օգնելու, այն ամենը, ինչ խնդրել եմ, արել է դժկամությամբ կամ առաջարկել եմ, որ ինքս անեմ։Մի երեկո ես պառկեցի
քնելու,բայց վեր կացա,իսկ նա խոհանոցում էր։Գնում եմ նրանց խոսակցությունը լսում։Ընկերուհիս ամուսնուս ասում էր.<<Դու հաս-
կանում ես, Սլավկա, որ դու նրա կրունկի տակ ես, նա քեզ կառավարում է այնպես, ինչպես ուզում է, քո ընտանիքում նա է ղեկավա-
րում, և դու ամեն ինչ վերցնում ես այնպես, ինչպես կա, և երբեք չես ասի. մի խոսք նրա հասցեին:
Երբ բաժանվեցի իմից, ինքս ամեն ինչ արեցի՝ և՛ աշխատանքի, և՛ երեխայի հետ, և՛ մթերքի համար, բայց այլ կերպ։ Դե, դուք ունեք
ձեր սեփական ընտանիքը>> ։ Իմ ձեռքերն ու ոտքերը դողացին լսածիցս։Եվ հանկարծ տեսա, թե ինչպես է ցույց է տալիս նրան. սլա-
քը, որտեղ ինչ-որ բան շատ բարձր է ծնկից: Եվ նա կծկվելով ասաց. «Այո, ինչ խնդիրներ, Վիկա, ես անմիջապես կասեի, մենք քեզ ա-
ռանց զուգագուլպաների չենք թողնի»:
Եվ նա գրպանից հինգ հարյուր գրիվնա նետեց սեղանի վրա։ Հիմա ես մի քիչ զսպեցի ինձ, արագ դուրս վազեցի միջանցքից և որոշե-
ցի, որ ամուսինս դեռ «անհույս» չէ։Առավոտյան Վիկան խնդրեց հեռանալ։ Եվ ես այնքան նոր բաներ եմ լսել իմ մասին՝ ինչ վատն եմ
ես, անարժեք ընկեր եմ, ես թողնում եմ նրան, և իմ ֆոբիաներն անտեղի են: Նա հեռացավ։ Ամուսնու հետ ամեն ինչ ստացվեց։ Այլևս
ռիսկ չեմ անում,որևէ մեկին մի քանի ժամից ավել տուն թողնել։Ընկերուհիները ընկերներ են,և ես քեզ երբեք չեմ հրավիրում ինձ հետ
ապրելու, նույնիսկ գիշերելու:
