-Ախր մեր երեխաները այնքան լավ են ընկերություն անում, իմ տղային էլ Ձեզ հետ տարեք սահադաշտ…- մի քանի օր առաջ ասաց
հարևանուհիս։Որոշ մարդկանց աներեսությունը սահմաններ չի ճանաչում, բացի այդ, նրանք կարող են լինել չափից ավել անհոգ: Ու
դա ինձ շատ է զարմացնում:
1 շաբաթ առաջ մի դեպք տեղի ունեցավ, որի մասին ցանկանում եմ պատմել: Մեր հարևանուհու անունն է Արմինե,նրա որդին 8 տա-
րեկան է: Զաք արն ու իմ տղան նույն դասար անում են սովորում, բակում էլ հաճախ են միասին խաղում: Այդ երեխան հիպերակտիվ
է, նա միշտ հայտնվում է խառը պատմությունների մեջ:
Անգամ մայրը չի կարողանում հետևել նրան, որ մի վատ բան չպա տահի:Ու անցած հանգս տյան օրերին զանգել էր հարևանուհիս,
առաջարկում էր երեխաների հետ միասին գնանք դուրս, զբոսնենք: Բայց ես ասացի, որ պլան ավորել ենք ընտանիքով գնալ սահա-
դաշտ:Ինչին Արմինեն պատասխանում է.
-Վայ, ինչ լավ է, Զաքարին էլ տարեք ձեզ հետ: Երեխաները շատ լավ են խաղում իրար հետ,բացի այդ,տղաս էլ վաղուց ուզում է սովո-
րել սահել, երբեք չի փորձել:
Ինձ նրա առաջարկը դուր չեկավ: Փոքր աղջիկս վերջապես սովորել է ինքնուրույն սահել, հիա կարող եմ ես էլ վայելել այդ գործընթա-
ցը: Բացի այդ, ուրիշի երեխա, ով երբեք չի կանգնել սառույցի վրա, չարաճճի է, ակտիվ, ինձ չի լսում… Նյարդայնանալը դեռ մի կողմ,
իսկ եթե հետը մի բան պատահի, ինչ պատասխան եմ տալու նրա ծնողներին:Ես որքան հնարավոր էր մեղմ ու հանգիստ տոնով բա-
ցատրեցի, թե ինչու եմ մերժում, բայց հարևանուհիս հիմա նեղացել է:
Երբեք չեմ հասկանա նման մարդկանց տրամաբանությունը:
