5 տարի անընդմեջ բուժվել եմ անպտղության դեմ, բայց ապարդյուն․․․Մի օր ինձ զանգեցին մանկատնից ու կանչեցին տեսնելու իրենց մոտ տեղափոխված մի փոքրիկի
Երբ մենք ամուսնացանք, նոր էր լրացել 18 տարեկանս, իսկ նա 23 էր: Մեր հարաբերությունների սկզբից էլ երազում էինք երեխա ունենալու մասին:Մայր իկս՝ այն թվերին տարբեր հիվա նդանոցներում ծանոթներ ունենալով, կան չեց ինձ տեսնելու մի փոքրիկի, ումից հրաժարվել էին:Եվ ես գնացի․Երբ սկսե ցինք անցնել մանկատանը թողնված նորածինների պալատով,հայացքս պատահա-բար դիպչեց երկնագույն աչքերի հայացքի: Երկո ւսս էլ քարացանք. նա ինձ էր ուսումն ասիրում, ես՝ նրան:
Մայրիկս քաշեց ձեռքիցս, բայց ես արդեն աննորմալի պես ամուր բռնել էի աղ ջնակին: Մոտեցավ մայրիկի ծանոթը՝ վարիչը և ա-սաց, որ նրա մոտ շատ դիագնոզներ կան, վաղաժամ ծնված, կենսաբանական մայրը անծ անոթից է նրան ունեցել, իսկ ամուսինն էլ ստիպել է հրաժար վել երեխայից:
Բայց ինձ արդեն ոչ ոք էլ պետք չէր. իմ Նաս տյան, իմ աղջիկը: Ուղիղ մեկ ամիս գաղ տնի գնում էի նրա մոտ, իսկ հետո որոշեցի ասել ամուսնուս. «Խնդրում եմ, հետո ինչ կուզես արա, մենք քեզ չենք անհանգ ստացնի, միայն թե օգնիր»:Եվ նա օգնեց:
Չեմ պատմի մանրամասները, բոլոր դժվարությունների մասին, բայց երկու ամիս անց երկար սպաս ված երջանկության այդ մաս-նիկը օրինական կերպով հասավ մեր տուն: Իսկ նորա թուխ հայրիկը բոլորին հերթով զանգում և բարձր ասում էր. «Աղջիկս է ծն-վե՛լ…»
Անցել է 24 տարի: 12 տարի է, ինչ թաղել եմ ամուսնուս: Բայց երբեք չեմ փոշ մանել, որ գնացել եմ այդ քայլին: Չխոսեմ էլ այն մա-սին, թե ես ու աղջիկս միմ յանց որքան շատ ենք սիրում:Ես ամեն ինչ արել եմ և կա նեմ, որ նա երջանիկ լինի: Եվ հաճախ հպար-տանում եմ դստրիկովս՝ խելացի է, գեղեցիկ, բոլորից լավն է:
