2007 թվականին այս ընտանիքի մասին խոսում էր ողջ աշխարհը․ Նրանք այժմ էլ ամբողջ աշխարհի ուշադրության կենտրոնում են․
Ահա, թե ինչու․․․2007 թվականին Արտամկինների ընտանիքի կյանքը կտրուկ փոխվեց. Վարվառան և Դմիտրին լույս աշխարհ բերե-
ցին հինգ հիանալի գեղեցիկ դուստրեր։
Դեռևս հղիության ընթացքում Վարվարան գնաց ուլտրաձայնային հետա զոտության և պարզվեց, որ կինը սրտի տակ հինգ սաղմ է
կրում: Բժիշկներին անհանգստացրել էր այս իրավ իճակը,և նրանք առաջարկեցին զույգին հեռ ացնել երկու սաղմ՝ հետագայում ռիս-
կերից խուսափելու համար։
Բայց նրանք հրաժարվեցին ու որոշեցին,որ ինչպես Աստված կամենա, այնպես էլ կլինի։Նման բազմակի հղիության պատճառով ռուս
բժիշկները հրաժարվեցին իրենց վրա վերցնել նման պատասխանատվություն,ուստի ամուսինները մեկնեցին արտասահմանում ծնն
դաբերելու։
Հղիության 26-րդ շաբաթում լույս աշխարհ եկան հինգ գեղեցիկ աղջիկներ, որոնք ժամանակի ընթացքում լավ զարգացան,նրանք գի-
րացան, ի վերջո ուժեղացան և գնացին տուն՝ հայրենի Մոսկվա:
Հենց նրանք հասան, երջանիկ ընտանիքին օդանավակայանում ար-դեն դիմավորեցին պաշտոնյաները, ովքեր ուրախացրեցին Վար-
վառային և Դմիտրիին բարի լուրով. պետությունը նրանց չորս սենյականոց բնակարան տվեց վերանորոգված և կահավորված։
Իհարկե, միանգամից հինգ երեխա մեծացնելը հեշտ չէ,բայց միմյանց ու հարազատների աջակցության շնորհիվ ամեն ինչ հաջողվեց։
«Մեր դուստրերի ծնվելուց անմիջապես հետո հեշտ չէր գիտակցել, որ հինգ երեխա ունենք,հինգ նոր կյանք:Բայց երեխաները երջան-
կությամբ լցրեցին մեր կյանքը։
Ես միշտ ցանկացել եմ երեխաներ ունենալ, և այժմ շատ ուրախ եմ։Ամուսինս և ես խորապես համոզված ենք, որ մեկ երեխայի հետ
շատ ավելի դժվար է, քանի որ նա շատ է զգում ծնողների մշտական ուշադրությունը, հետևաբար շատ ավելի չարաճճի է։
Իսկ երբ միանգամից հինգ երեխա է լինում, նրանք հասկանում են, որ իրենց մայրը մենակ է և չի կարող մասերի բաժանվել»,- հիշում
է Վարվարան։Աղջիկներին անվանել են Էլիզաբեթ, Ալեքս անդրա, Նադ եժդա, Տատյանա և Վարվ առա։ Ինչպես ծնողներն են ասում,
նրանք բոլորն էլ տարբեր են՝ թե՛ արտաքնապես, թե՛ բնավորությամբ։
Չորրորդ ծնված աղջիկը հիվանդ էր։ Նա հաճախ ունենում էր թոքաբորբ, բրոնխիտ և այլն։Սակայն ժամանակի ընթացքում ավելի ու-
ժեղացավ։ 2015 թվականին քույրերը գնացին առաջին դասարան։«Ուրախ եմ, որ աղջիկներս կսովորեն նույն դասարանում և կկա-
րողանան աջակցել միմյանց։
Որքա՜ն սարսափելի պետք է լինի երեխայի համար,ով առաջին անգամ մենակ է դպրոց գնում՝ առանց եղբայրների և քույրերի աջակ-
ցության»,- ասում է մայրը։
Այժմ աղջիկները 14 տարեկան են, համակողմանի զարգացած են, մանկուց եկեղեցի են հաճախում։ Արտամկինների ընտանիքն իր
օրինակով ցույց տվեց, որ երբ կան սիրելի և հուսալի հարազատներ, անհնարին ոչինչ չկա։
