17-ամյա տղան չգիտեր, որ խանութի աշխատակցուհին իր հարազատ մայրն է, սակայն այս դեպքից ճանաչեց նրան․․․Ահա, թե ի՞նչ
էր տեղի ունեցել
Դավիթը 17 տարեկան էր։ Նա ապրում էր տատիկի ու հոր հետ։ Մոր մասին Սուրենը երբևէ չէր լսել ու ոչինչ չգիտեր։ Չգիտեր, թե ինչ
է նրա անունը, ինչպիսին է նա։ Լուսան կարներ չկային, տղա յին ոչ ոք ոչինչ չէր պատ մում։ Նա երբեմն-երբեմն հարցեր էր ունենում՝
կապված իր լիար ժեք ընտանիքի հետ, մոր արարքի հետ, որը բաժա նել էր իրենց ընտանիքը, սակայն չէր ստանում ոչ մի պատաս-
խան։
Սուրենը մոտ էր խանութի վաճառողուհու՝ տիկին Լուսինեի հետ։ Նրանք շատ ջերմ էին։ Տիկին Լուսինեն երբեմն ասում էր՝ քեզ որ-
դուս պես եմ սիրում, սակայն որդիներ նա չուներ։ Դավիթն էլ մի անգամ ասաց՝ ես էլ Ձեզ իմ մոր նման եմ սիրում, բայց երբ տեսավ
կնոջ աչքերից հոսող արցունքները, այլևս երբեք չասաց այդպես։Հերթական օրը Դավիթը խանութ մտավ։
Նա տեսավ, որ տիկին Լուսինեն քթի տակ երգում է մի երգ, որը ծանոթ էր նրան։ Հանկարծ Դավիթնը հիշեց․ դա իր մանկության օրո-
րոցայինն էր։Դավիթն անմիջապես հասկ ացավ, որ այդ կինն իր մայրն է։ Գրկեց կնոջն ու հարցրեց․
-Դուք ինձ սիրում եք ձեր որդու պե՞ս, թե՞ սիրում եք, քանի որ Ձեր որդին եմ։
Ի պատասխան հարցի՝ կինը սկսեց բարձր լաց լինել։Պարզվեց, որ տղայի տատիկն էր կնոջը հեռացրել իր երեխայից՝ թույլ չտալով և
ոչ մի շփում նրա հետ։ Լուսինեն էլ տեղավո րվել էր աշխա տանքի՝ նրանց տան մոտ գտնվող խանութում, որպեսզի երբեմն-երբեմն
տեսնի իր որդուն ու մոտ լինի նրան։
