Օրեր առաջ գնացել էի ապագա ամուսնուս ծնողների հետ հանդիպելու․ Այնպիսի պայման դրեցին իմ առաջ, որ չհասկացա, թե ինչ-
պես այնտեղից դուրս փախա․․․Ծանոթությունը հաճելի գործընթաց է, սակայն, ինչպես վկայում է պրակտիկան, այս գործընթացը
հաճելի է միայն առաջին քսան երեսունի համար: Գնացել էինք ընկերոջս ծնողների հետ ծանոթանալու։
Ծանոթությունից ընդամենը 20 րոպե անց ծնողներից յուրաքանչյուրը սկսեց ներկայացնել իր պահանջները: Դե, ինչպես բոլորը․․․Ըն-
կերոջս ծնողները անմիջապես ասացին, որ ես պետք է անցնեմ մի շարք բժշկական հետազոտություններ:Ես ոչինչ ճասացի, չնայած
որ զարմացա, բայց ծնողներս չլռեցին, պարզապես ասացին, որ դա իսկական անհեթեթություն է:
Այնուհետև ապագա սկեսուրս սկսեց առողջության մասին տեղեկանքներ պահանջել ընտանիքիս բոլոր անդամների համար: Հայրս
այլևս չկարողացավ դիմանալ նրանց պահանջներին և ուղղակի հեռացավ:Ես անհարմար էի զգում, իսկ իմ ապագա ամուսինը այն-
պես էր հանգիստ նստել, որ կարծես ամեն ինչ կարգին էր:
Նրանք մեզ/ինձ և ապագա ամուսնուս/ պառկեցրեցին քնելու առանձին մահճակալների վրա, ամուսինս չառարկեց, և ստիպված ըն-
դունեցի նրանց ասածը՝ չէ որ նրանք ամուսնուս ծնեղներն էին և նրանց հակառակվել պետք չէր:Բայց նախքան քնելու գնալը, ինձ
տեղեկացրին, որ առավոտյան մենք պետք է գնանք նոտար, որպեսզի նա ճիշտ և համառոտ ամուսնության պայմանագիր կազմի:
Դրանից համբերությանս բաժակը լցվեց։Ես առավոտյան վաղ արթնացա, հավաքեցի իրերս և հեռացա: Դրանից հետո ես փոխեցի
հեռախոսահամարս որպեսզի նույնիսկ ինձ զանգահարել չկարողանան:
Պետք է արժանապատվություն և հպարտություն:
