Փեսա, այստեղ ես եմ ասում․․․Զոքանչս փորձեց ինձ խայտառակել հյուրերի առաջ, բայց չէր սպասում, որ նման պատասխան կստա-
նա իմ կողմից։Իմ անունը Անդրեյ Է: Ընտանիքս ինձ համար ամենակարևորն է ։ Իմ հայրը ինձ նման արժեքներով է դաստիարակել։
Նա միշտ ասել է,որ աշխարհում ոչինչ չի կարող ավելի կարևոր լինել ընտանիքից և հարազատներից։Նա միշտ օգնել է հարազատնե-
րին ինչպես ֆինանսապես, այնպես էլ մարդկային առումով ։
Դժբ ախտաբար, հայրս մահացավ, բայց նրա արժեքները հավերժ մնացին ինձ հետ ։ Երիտասարդ տարիներին ես փորձեցի հասնել
հաջողության և ֆինանսական կայունության: Դա իզուր չէր ։ Երբ հայրս մահացավ, ես դարձա ընտանիքի ղեկավար։ Հիմա ես լիովին
ապահովում եմ իմ մորը և թույլ չեմ տալիս նրան աշխատանք փնտրել։Ես կարծում եմ,որ ֆինանսական կայունությունը ընտանիքում
բացառապես տղամարդկանց պարտականությունն է ։Այս պահին ես 35 տարեկան եմ։ Արդեն տասը տարի է ամուսնացած եմ ։
Իհարկե, անմիջապես կարելի է կռահել, որ իմ կինը չի աշխատում: Ես լիովին ապահովում եմ ընտանիքս ՝ անհրաժեշտ ամեն ինչով ։
Երբ կնոջս մայրը թոշակի անցավ, ես նրան առաջարկեցի թողնել աշխատանքը, քանի որ ցանկանում էի հեշտացնել նրա կյանքը:Ես
աշխատում եմ նավթային արդյունաբերության ոլորտում։ Աշխատում եմ ղեկավար պաշտոնում, գործուղումների այլևս չեմ գնում, մշ-
տապես գտնվում եմ քաղաքում ։ Ես ներկա եմ յուրաքանչյուր ընտանեկան տոնի: Իհարկե, բոլոր տոնակատարություններն անցնում
են իմ հաշվին։
Ուստի,հարազատներս սիրում են գալ մեզ մոտ տոներին:Ես երբեք չեմ ափսոսում գումար,քանի որ ընտանիքս կարևորէ ինձ համար:
Սակայն զոքանչս վերջերս շատ հաճախ է սկսել նման տոնակատարություններ կազմակերպել։ Ես նույնիսկ վճարել եմ նրա հեռավոր
հարազատների տարեդարձների համար, որոնց հետ ընդհանրապես կապ չունե Եվ ահա մի օր իմ զոքանչը չափից շատ ալկոհոլ խը-
մեց և սկսեց վիճել իր քրոջ հետ ։ <<Այս ընտանիքում ես եմ գլխավորը։ Ես ծնել եմ այնպիսի դուստր, ով կարողացել է հարուստ ամու-
սին գտնել:
Դա ապացուցում է, որ աշխարհը կառավարում են կանայք, այլ ոչ թե տղամարդիկ>>,- ասաց զոքանչս։Ես ցնցված էի նման պահված-
քից և խնդրեցի նրան հանգստանալ, ինչին զոքանչս պատասխանեց: <<Լռիր, քեզ ոչ ոք թույլ չի տվել խոսել: Այստեղ ես եմ գլխավո-
րը:>> Այդ ժամանակ իմ համբերությունը մոտեցավ իր ավարտին, և ես ասացի նրան: <<Այստեղ գլխավոր չկա, բոլորս հավասար ենք։
Քեզ գլխավոր համարելու համար գոնե պետք է բնակարան գնեիր բոլոր նրանց, ովքեր այստեղ ներկա են ։
Դու ապրում ես իմ հաշվին: Ես վճարում եմ քո բոլոր առողջարանների տոմսերի և այլ քմա հաճույքների համար,ուստի ավելի լավ է
լռես:>> Հաջորդ օրը զոքանչս զանգահարեց և նե րողություն խնդրեց, բայց իմ մեջ տհ աճ նստվածք մնաց այս իրադարձությունից
հետո:
