Տարիներ շարունակ ամուսնուցս թաքցրել եմ աշխատավարձիս իրակ ան չափը ու ինչպես պարզ վեց իզուր չէր․․․Մենք ապրում ենք
բավա-կանին երկիմաստ աշխարհում: Ամեն ինչ այնքան արագ է փոխ վում, որ նույնիսկ սարս ափելի է մտածել: Տատիկս ինձ միշտ
սովորեց-նում էր լինել ամուս նուս հետ ազնիվ և բարի: Նա ամեն ինչում վստ ահում էր պա պիկին, նրանք ապրում էին կատ արյալ
ներդաշնա-կության մեջ:
Բայց մեր դարաշրջանում արժե ապրել բոլորովին այլ սկզբունքների համաձայն:Ես դա հասկացա համալսարանում, երբ իմ առ աջին
ընկերը դավաճանեց ինձ: Հետո, մի քանի տարի անց ես ամու սնացա և շուտով գնացի ծննդաբերության արձակուրդ:Դրանից առաջ
ես աշխ ատում էի իմ նախկին դասընկերոջ ընկերությունում: Նա զբաղվում էր փայտի հազվագյուտ տեսակներից կահույքի արտադ-
րությամբ:
Աշխա տանքը փոշոտ չէր, իսկ եկամուտը՝ կայուն:Արձակուրդում ես չէի նախատեսում շատ երկար մնալ:Որդուս ծնվելուց երկու տա-
րի անց նրան ուղար կեցի մանկա պարտեզ, և ինքս վազ եցի աշխ ատանքի: Պարզվեց, որ մեր ընկերու թյունը դժվարությամբ է գո-
յատևում: Ղեկավարությունն ակտիվորեն կրճատումներ է անում և ես գործնականում առաջինն եմ աշխատանքից ազատվելու թեկ-
նածուների ցուցակում … Բայց ես չհուսահատվեցի, այլ սկսեցի աշխատել երեք հոգու փոխարեն:
Ես իսկա-պես ուզում էի, որ իմ դասընկերոջ գործը պահպանվի գոնե նույն մակարդակի վրա:Իմ ջանքերը գնահատվեցին:Ավելին, ըն-
կերությունն իսկապես փոխեց զարգացման վեկտորը և նորից սկսեց արտադրել բավարար պահանջարկ ունեցող ապրան քներ:Ինձ
աշխատանքից հեռացնելու փոխարեն ես վերադասներից ստացա առաջխաղացում` աշխատավարձս քառապատկվեց: Եվ մինչ այդ
էլ էի ստանում բավական զգալի գումար:
Տանն ամո ւսնուս ասացի աշխա տավարձի բարձրա ցման մասին, բայց հարկ չհա-մարեցի ճշտել, թե քանի անգամ է ավելացել այն:
Վեց տարի է անցել: Այս ամբողջ ընթա ցքում ես մի կողմ դրեցի «լրացո ւցիչ» գո ւմար իմ երեխայի բնակ արանի համար: Խիղճս ինձ
ամենևին չի անհանգստացնում: Ես հավ ատում եմ, որ ես շատ ճիշտ եմ վարվել: Ես չէի ծախ սում դրանք իմ քմահաճույքների վրա,
այլ կուտակում էի կարևոր գործի համար:Եվ ահա վեց տարի անց ամուս նուս հեռախ ոսի մեջ ես պատահաբար գտա մի կնոջ հետ
նամակագրություն:
Պարզվեց, որ նա արդեն երկու տարի ապրում էր երկու ընտանիք ունենալով:Ես դրանից սկանդալ չսարքեցի, պարզապես որոշեցի
ամուսնալուծվել: Եվ այսպես ավարտվեց իմ երջանիկ և հուսալի ընտանեկան կյանքը: Սարսափելի է մտածել, թե ինչ կարող էր պա-
տահել, եթե նախապես ստեղծած չլինեի այդպիսի «անվտանգության բարձիկ»: Հիմա ես չեմ վախենում իմ ապագայի համար և բո-
լորին խորհուրդ եմ տալիս այդպես վարվել:
