Վերջերս իմացա, որ ծնողներս ինձ որդեգրել են, ես դրա համար շանորհակալ եմ նրանցից․․․Բայց մի քանի օր առաջ իմացա, որ մի
սարսափելի բան են արել։Մարինան վազեց տուն, նրան շտապ ծննդյան վկայականն էր պետք։ Մայրիկը տանը չէր, ուստի աղջիկը
որոշեց ինքնուրույն վերցնել փաստաթղթերը, նա գիտեր, թե որտեղ են դրանք: Մինչ Մարինան փնտրում էր այն, ինչ իրեն պետք էր,
հանդիպեց տարօրինակ թղթի։
-Ի՞նչ է դա, – նյարդա յնացած ասաց աղջիկը,-իմ մահվան վկայականը,բայց ես ողջ եմ և առ ողջ: Իսկ սա ինչ որդեգ րման վկայական է:
Այդ պահին սենյակ մտավ աղջկա մայրը, կինը չզարմ ացավ դստեր պահվածքից, քանի որ հասկացել էր, թե ինչ է կատարվել:
-Մարինա,արի խոսենք:
-Լավ եք արել, որ որդ եգրել եք, բայց ինչու եք ձեր մա հացած աղջկա անունը դրել։
-Ես ու հայրիկդ շատ էինք տա ռապում, նոր էինք կորցրել նրան, հոգե բանը խորհո ւրդ տվեց երեխա որդ եգրել։ Մենք արեցինք դա,
քանի որ ես այլևս չէի կարող երեխաներ ունենալ,- մայրիկը բացատրեց,
-իսկ անունը փոխելու իմաստ չկար, մենք շատ էինք կարոտում նրան, կարծում էինք, որ այսպես ավելի լավ կլինի: Ի վերջո, դու շատ
նման էիր նրան,- ամփոփ ասաց կինը։
-Դու ինձ տվեցիր պարի, չնայած ես երբեք չեմ սիրել պարել: Ես նաև արվեստի դպրոց էի գնում, չէի կարողանում գեղեցիկ ծառ նկա-
րել և ամեն անգամ ավելի շատ էիր աշխատում ինձ հետ։
-Այո, Մարինան սիրում էր նկարել և պարել,-հիշեց մայրը:
-Դու ստիպում էիր ինձ հագնել այդ վարդագույն զգեստները, որոնցից ես զզվում էի: Այդ ամենը նրանն է:
-Ինչ վատ բան կա վարդագույն զգեստների մեջ: Դրանք բոլորին դուր են գալիս:
-Ոչ բոլորին: Ես ատո ւմ էի դրանք և ես ձեզ անընդհատ ասում էի այդ մասին:
-Ես ու հայրիկը ամենալավն էինք ուզում, տես ինչ ես դարձել։ Դու կրթություն ունես,- մայրը բա րկացավ:
-Հիմա ինչի համար ես մեզ մե ղադրում։ Մեր շնորհիվ դու ամեն ինչ ունես: Լավ, եթե ավելի շուտ ասեինք, ինչ կփոխվեր։ Այո, բայց սա
իմ կյանքը չէ: Ես ուզում էի բասկետբոլով զբաղվել, ոչ թե պարերով:Չէի ուզում նկարել ժամերով,այլ զբոսնել ընկերներիս հետ: Մարի-
նան հավաքեց իրերը և ծննդյան վկայականը, որոշեց տեղափոխվել ընկերոջ մոտ։ Նա պետք է մտածեր ամբողջ իրավիճակի մասին,
քանի որ նա պատրաստ չէր դրան։
