Սկեսուրիս ջան եմ ասում, ասում ա կեղծավորություն եմ անում, չեմ ասում՝ ասում ա ինձ չես հարգում սիրում․․․Չգիտեմ ինչ անեմ էդ
կնգա հետ։Ես միշտ մտածել եմ, որ կիսուրիս հետ շատ լավ հարաբերություններ եմ ունենալու:Ասում էի,ո՞ր ծնողը իրա երեխու վատը
կուզի:
Միշտ հարսներին էի մե ղա դրում: Բայց ամուսնանալուց հետո շատ բան հասկացա: Հիմա տեսնում եմ, որ կիսուրը կարա ուղղակի
հարսին չսիրի: Դեռ նշանված ժամանակվանից փորձում էի կիսուրիս սի րտը շահել: Ուզում էի, որ ամեն ինչ իրա սր տով լինի: Ամուս-
նանալու առաջին օրվանից հլու հնազանդ ծառա յում էի:Բայց ժամանակի ընթացքում զգացի, որ էդ կնոջ հետ շատ դժ վար ա:
Ամեն ինչի մեջ վ ատն ա տեսնում: Ասում եմ մամ ջան, ասում ա, կեղ ծավորություն ես անում: Չեմ ասում ջան, ասում ա, դու ինձ չես
սիրում: Ասում ա կոֆեն բեր իմ աչքի առաջ եփի, հանկարծ մեջը բան չգցես, ինձ թու նա վորես: Ուզում էի իրա շորի կոճակը կարեի,
ասում ա, տուր ես կկարեմ, հանկարծ թուղթ ու գիր կանես:
Էդ կնգա տախտակը պակասա:Հիմա եմ հասկանում, թե ինչի իրա բարեկամներից ոչ մեկը իրա հետ չի շփվում, հարևաններն էլ
նույնիսկ մեր դուռը չեն բացում: Նույնիսկ իրա սեփական քուրը մեր տուն չի գալիս: Մարդուս ասում եմ, ասում ա, հարմարվի, ինքը
սաղ կյանքը ըտենց ա եղել: Բայց հարցն էնա, որ մադս սաղ օրը գործիա, ես եմ տանը իրա մոր հետ: Ասելը հեշտ ա, արի ու նման
կնգա հետ յոլա գնա:
