Չեմ հասկանում հարս եմ բերել, թե անբան Հուռի․ Ամբողջ օրը հեռախոսի մեջ ա, քիչ ա մնում էդ հեռախոսը գլխին ջարդեմ․․․Վեց
ամիս առաջ հարս բերեցի: Մինչև հարս բերելը մտածում էի, որ հարսիս կսիրեմ հարազատ երեխուս պես: Միշտ կիսուրներին էի մե
ղադրում, որ հարսներին լավ չեն վերաբերվում:
Բայց հիմա գլխիս ա եկել: Ինչքան կարելի ա: Առավոտնից էդ անտեր հեռախոսի մեջ մտած ա: Նույնիսկ չի հելնում առավոտը իրա
մարդուն ճանապարհի, նախաճաշ սարքի: Սաղ օրը հեռախոսով կամ խոսում ա, կամ վիդեոներ ա նայում:Մի բան չեմ հասկանում,
իրա մերը ոչ մի բան չի սովորացրե՞լ իրա աղջկան: Ամուսնացնելուց առաջ չի՞ ասել, որ պարտականություններ ունի:
Մտածում եմ վաղը մյուս օր, որ երեխա ծնվեց, սրա հալը ինչա լինելու, կամ Աստված չանի. հանկարծ ինձ հետ մի բան պատահի: Սա
ոչ մի բան անել չգիտի: Մեկ ուզում եմ խոսամմ տղուս հետ, մեկ էլ ասում եմ, չէ կռ իվ չգցեմ մեջները: Կանչում եմ, ասում եմ արի տես
բորշչը ոնց ա պետք եփել, ասում ա, ես բորշչ չեմ սիրում:
Նույնիսկ փոշի մաքրել չգիտի: Մի երկու անգամ նկատողություն արեցի, բայց ոչ թե կո պիտ, այլ մեղմ, ասեց, որ դուրս չի գալիս, վափ
շե չեմ անի: Այ սենց անպատկառ հարս ունեմ, դե հիմա ասեք, ի՞նչ անեմ:
