Չեմ կարողանում ներել հարազատ եղբորս՝ մայրիկիս անտեսելու համար․․Ինչպես կարող է որդին չզանգել,չիմանալ ոնց է հարազատ
մայրը․․․ինչպես խելքի բերեմ նրան։Վերջերս լրացավ իմ 41 տարին: Մայրիկս արդեն 60 անց է: Որքան մեծանում եմ, այնքան ավելի
շատ եմ կապվում մայրիկիս հետ: Երիտասարդ տարիներին ես ավելի շատ ժամանակ էի անցկացնում ընկերուհիներիս հետ, նրանց
ինձ ավելի մտերիմ էի համարում:
Ինձ թվում էր մայրիկս ինձ չի հասկանա, ու հետո կարծում էի, որ ընկերո ւհիներս ավելի լավ խորհր դատուներ էին;Սակայն այժմ ես
լիովին վստահում եմ միայն մայրիկիս, իմ իմաստուն ու բարի մայրիկին:Եղել են դեպքեր, երբ ես նրան նեղացրել եմ, սակայն նա միշտ
ներել է ինձ ու երբեք երես չի թեքել ինձանից, իմ սիրասուն ու քնքուշ մայրիկը;Ես ամուսնացած եմ, երեխաներ ունեմ, նվիրված եմ իմ
ընտանիքին, սակայն մայրիկս ինձ համար առանաձնահատուկ նշանակություն ունի:
Ես ամեն օր, օրը մեկ –երկու անգամ զանգահարում եմ ու հետաքրքրվում եմ նրա առողջական վիճակով, մտածում եմ, որ նրա ինք-
նազգացողությունը կարող է վատանալ, կամ հնարավոր է ինչ որ բանի կարիք ունի և զարմանում եմ, թե ինչպես իմ եղբայրը, որ քա-
նի տարի է արդեն ապրում է Ռուսաստանում, չի բարեհաճում զանգահարել ու խոսել մայրիկի հետ, լսել նրա ձայնը:
Ինչպե՞ս է կարողանում գլուխը դնել բարձին ու քնել, եթե տեղյակ չէ, թե ինչպես է մայրիկը, այն միակ էակը, ով կյանք է պարգևել ու
ողջ կյանքում ոչինչ չի պահանջել, մի՞թե նա արժանի չէ գեթ մի հեռախոսազանգի: Որքան եմ վիճել եղբորս հետ, ես նրան չեմ կարո-
ղանում ներել մայրիկին անտեսելու համար:
