Որդիս 37 տարեկան է ու ոչինչ չունի՝ ոչ ընտանիք, ոչ երեխա, ոչ աշխատանք և այդ ամենի մեղավորը ես եմ․․․Հիմա չեմ կարողանում
ինչ-որ բան փոխել։Իմ անունը Անահիտ է, 65 տարեկան եմ: Ուզում եմ ձեզ հետ կիսվել իմ պատմությամբ:Հույս ունեմ, որ այն ձեզ կսո-
վորեցնի չխառնվել ձեր երեխաների կյանքին:Ես ունեմ դուստր և որդի:
Աղջիկս ամուսնացած է, սպասում է իր երկրորդ բալիկին:Իսկ որդուս կյա նքը ոչ մի կերպ չի դասավորվում:Ամեն ինչ սկսվեց նրանից,
որ որդիս ծանոթացրեց իր ընտրյալի հետ,սակայն նա ինձ առաջին իսկ հայ ացքից դուր չեկավ:Այդ կինը որդուցս երեք տարով մեծ է
ր, հասարակ ընտա նիքից, ես փորձում էի որդուս համոզել, որ այդ աղջիկն իրեն հա րմար չէ, բայց նա ինձ չլսեց: Ամուսնացան, իսկ
ես նույնիսկ հարսանիքին չգնացի:
2 տարի նրանք ուրիշ քաղաքում ապրեցին, այդ ամբողջ ընթացքում մենք 3 անգամ ենք խոսել հեռախոսով:Իսկ հետո էլ որդիս վերա-
դարձավ տուն. նրանք ամուս նալուծվել էին:1 տարի անց նա սկսեց ուրիշ կնոջ հետ հանդ իպել: Արտաք ինից բարի և հմայիչ աղջիկ
էր, բայց հետո իմացա, որ նա աղանդավոր է: Ես որդ ուս կտրուկ ասացի, որ նրանք չպետք է ամուսնանան, քանի որ այդ աղջիկը կը-
քայքայի որդուս ուղեղը:
Որոշ ժամանակ անց որդիս ինքն ակամ դուրս եկավ աշխատ անքից, սկսեց ամեն օր խմել…ես մոլորության մեջ եմ: Գիտա կցում եմ,
որ ես եմ մեղավորը, բայց հիմա էլ չեմ կարող անում ինչ-որ բան փոխել: Ես ինքս փչա ցրեցի որդուս կյանքը…37 տարեկանում նա ո-
չինչ չունի. ոչ ընտանիք, ոչ երեխա, ոչ աշխատանք…Նրա նախկին կանայք արդեն վաղուց ամուսնացել են, երեխաներ ունեցել…
Չգիտեմ, ինչպես վարվեմ, ինչ անեմ…
