Շաբաթ օր էր, ոչ աշխատանքային օր էր, ամուսինս տանը չէր, երբ․․․
Շաբաթ օր էր, հանգստյան օր, բայց ամուսինս աշխատանքի էր: Ես ու աղջիկս որո շեցինք մեզ համար փոքրիկ տոն կազմակերպել. շրջել խանութներով, սրճարան գնալ:Այգիում հայացքս սևեռվեց հեռվում կանգնած սիրա հար զույգի վրա. գեղեցիկ շիկահեր աղջիկ էր, շատ երկար մազերով և նուրբ կազմվածքով, իսկ կողքի տղա մարդու հագին նկատեցի վերնա շապիկ…
Նույն վերնաշապիկից, որ անցյալ շաբաթ ամուսնուս էի նվիրել:Սիրտս սկսեց արագ զարկել. ես ճանաչեցի նրան, ամուսինս էր, ուրիշ կնոջ հետ էր գրկախառնված, միասին պաղպաղակ էին ուտում…Ամբողջ կյանքս անցավ աչքիս առաջ. ես 16 տարեկան էի, նա՝ 18:
Մինչ ամուսնանալը հան դիպել ենք 6 տարի, դրանից հետո հազարավոր խնդիրներ ենք հաղթահարել: Չենք բաժա նվել նույնիսկ այն ժամանակ, երբ երկո ւսս էլ աշխատանք չունեինք, վարձով էինք ապ րում: Մի ասին հասել ենք այն ամենին, ինչ հիմա ունենք. սեփա-կան տուն, մեքենա, և, ի վերջո, մեր 6 ամյա աղջիկը…
Ուշ երեկոյան եկավ տուն և համբուրեց ինձ: Իսկ ես ուղղակի նայեցի նրա աչքերին և հարցրեցի.
-Ինչու՞:
Նա զարմացած նայեց ինձ, հետո մի պահ մտածեց, և ասաց.
-Չգիտեմ:
Հաջորդ օրը հավա քեցի իմ ու դստ երս իրերը և հեռացա: Առջևում մեզ սպասում է ամո ւսնալուծություն և ունեց վածքի բաժանում, նաև նոր կյանք սկսելու փորձեր…
