Նախկին զոքանչս՝ մահացած կնոջս մայրը, հետապնդում է աղջկասս․․․ Երբ պիտի հանդարտվի։Ես 32 տարեկան եմ։ 9 տարի առաջ
իմ կյանքում ամեն ինչ այլ էր․ ես ամուսնացա իմ սիրած աղջկա հետ, 1 տարի անց լույս աշխ արհ եկավ մեր դուստրը, ում երկուսս էլ
պաշտում էինք։ Ցավոք, մեր երջանկությունը երկար չտևեց, մոտ 1 տարի առաջ կինս ծանր հիվանդացավ ու պարտվեց այդ չարիքի
դեմ պայքարում․․․
Մնացինք ես ու աղջիկս․․․Նշեմ, որ ես Երևանից չեմ, այստեղ էի տեղափոխվել ուսանող ական տարիներին, այստեղ էլ հանդիպել էի
Անիին, ամուսնացել, ու հետ գնալու մտադրություն չունեի։ Բայց քանի որ պիտի աշխ ատեի, որ պահեի դստերս, որոշեցի վերադառ-
նալ իմ հարազատ քաղաք, որ ծնողներս օգնեն երեխայի հարցում, ես էլ կարողանամ աշխատել։Թեպետ զոքանչս ասում էր, որ ինքը
կպահի երեխային, բայց ես հարազատ մորս ավելի շատ եմ վստահում։
Հետ եկանք իմ քաղաք, շատ շուտ կարողացա լավ աշխատանքի տեղա վորվել, անգամ դայակ գտա, որ ծնողներս էլ հանգստանալու
ժամանակ ունենան։ Աղջիկս ամբ ողջ օրը տատիկի ու պապիկի տանն էր, դայակի հետ էր զբոսնում, իսկ երեկոյան ես նրան տանում
էի իմ տուն։ Այդպես էլ ապրեցինք մի քանի ամիս։Կարծես ամեն ինչ դասավորվում էր, երբ հայտնվեց զոքանչս։
Նա հայտնեց, որ վաճառել է Երևանի իր բնակարանը, որ այստեղ տուն գնի ու կարողանա մոտ լինել թոռնուհուն։ Անին իր միակ երե-
խան էր, հետևաբար, աղջիկս իր միակ թոռնիկն է։ Հասկանում եմ նրան, բայց եկավ մի պահ, երբ համբերությունս սպառվեց։ Նրա
գալու պահից ի վեր իմ կյանքւմ միայն խնդիրներ սկսվեցին։
Առաջին հերթին, նա գրեթե ամբողջ օրը իմ տանն էր։ Անգամ երբ երեխաս դպրոցում էր, նա միևնույնն է, առավոտ շուտ գալիս էր իմ
տուն։Հետո սկսեց միջամտել իմ անձնական կյանքին։ Հարցնում էր, թե ինչու ուշացա, ով զանգեց,ում հետ եմ շփվում։ Խոսեցի հետը,
բացատրեցի, որ չի ինձ դուր չի գալիս, երբ այդ կարգի խառնվում են կյանքիս, ինձ թվաց, որ հասկացել է։
Բայց համբերությանս բաժակը լցվեց անյալ շաբաթ։ Ընկերու հուս իմ տուն էի հրավիրել, որ ծանո թացնելմ դստերս հետ։ Զոքանչիս
զգուշացրել էի, որ կիրակի օր է, ես ամբողջ օրը տանն եմ լինելու, թող չգա։ Մենք հանգիստ նստած էինք, երբ նա եկավ, դուռը բացեց
իր բանալիոով, իսկ երբ տեսավ ընկերուհուս, այնպիսի սկանդալ սարքեց, որ խեղճը արագ հավաքվեց ու հեռացավ։
Շատ կոպիտ խոսեցի հետը, ձեռքից վերցրեցի բանալին ու խնդրեցի մոռանալ մեր մասին։Ծնողներս՝ իմանալով պատահածի մասին,
ասացին, որ պիտի մի քիչ համեբարատար լինեմ, ի վերջո միակ դստերն է կորցրել։ Հիմա մտածում եմ, որ թոռան հետ հանդիելու հը-
նարավորություն կտամ, բայց իմ տուն նա այլևս ոտք չի դնի։
