Մտերիմ ընկերս ամեն շաբաթ գնում էր դեռևս 16 տարեկանում կորցրած հոր գերեզմանին․ Ինձ թվո ւմ էր, որ չի համա կերպվում
կորստի հետ, բայց երբ իմա ցա իր ական պատ ճառը․․․Մի քանի տա րի առաջ մեր գրա սենյակ նոր աշխատող ընդունվեց, 25 տարե
կան երիտ ասարդ։ Ես 28 էի, ընդհանուր շատ բան ունեինք, նույն աշխարհայացքը։Շա բաթական մի անգամ նա գնում էր հոր գերեզ
մանին, ում կորցրել է 16 տարեկանում։ Բոլոր ընկերները տպավոր ված էին, թե նա որքան է սիրել և շարունակում սիրել հորը։
Ընկերս միշտ ասում էր, որ ուզում է նման վել հորը,փոխվել ու ավելի լավը դառնալ․․․և դա ստացվում էր իր մոտ։Ժամանակի ընթաց-
քում ընկերս կարողացավ սեփ ական բիզնեսը կառո ւցել, տուն գնել։Անկեղծ կա րող եմ ասել, որ նա արժանի պոտենցիալ փեսացու
էր․ ուներ լավ աշխատանք, առողջ ապրելակերպ էր վարում, կարգա պահ ու արժանա պատիվ մարդ էր։
Թեկնա ծուներ շատ կային, բայց նա երկար ժամա նակ միայ նակ էր մնում։Մի օր ընկերս ասաց, որ մի հիա նալի աղջկա հետ է ծանո-
թացել։ Երջանկությունից փայլում էր։ Մենք ուրախ էինք նրա համար։Ընկերս մեզ հետ էլ ծանոթացրեց իր ապագա կնոջը․ լավ աղջիկ
էր, խելացի, գեղեց իկ, բայց․․․ նա 2 տարեկան երեխա ուներ։Մի օր ընկերական հավ աքույթի ժամանակ անկեղ ծացանք և ասացինք
մեր ընկ երոջը, որ այդքան ազատ աղջիկներ կան, ինչի՞ համար է նա ընտրել նման անցյալով աղջկա, այն էլ՝ միայնակ մոր։
Ընկերս լռեց մի քանի վայրկյան, հետո ասաց․
—Ես գնում եմ հորս գերեզմանին, արդեն 10 տարուց ավել։ Նա իմ լավագ ույն ընկերն էր, ճիշտ մա րդու իմ օրինակը։ Ես ուզո ւմ եմ
նր ան նմանվել։ Հայրս ամուսնացել է մորս հետ, երբ ես 5 տարեկան էի։ Այ քան տարի անց բացի նրանից ուրիշ հոր չեմ ուզում ճա-
նաչել։ Նա է իմ հայրը, իսկ կենսաբանական հորս անունն էլ չեմ հիշում․․․
