Մորաքույրս երբեք իմ գոյության մասին չի հիշել․ Նա ինձ հի շեց միայն այն ժամանկ, երբ թոռն ուհին ուսա նող դարձով ու նեղացավ,
որ հրաժարվեցի նարն իմ տանը օթևան տալ․․․Ես ունեմ շատ հարազատներ, ինչպես մորս, այնպես էլ հորս կողմից: Այժմ կապը շա-
տերի հետ կորած է ծնող ներիս մահանալուց հետո: Կան այնպիսիք (հեռավոր հարազատներ), որոնց ես պարզապես չեմ ճանաչում և
երբեք չեմ տեսել իմ կյանքում: Կամ ես նրանց տեսել եմ, երբ փոքր էի և, բնականաբար, չեմ հիշում նրանց:
Մենք չենք շփվել, ես նրանց երեխ աներին և թոռներին նու յնպես չեմ ճանաչում: Սրանք այն հարա զատներն են, որոնց մասին կխո-
սենք: Վերջերս լսվեց հեռա խոսի զանգը: Երբ զանգ ում են անծա նոթ համարներից, ես հազվ ադեպ եմ պատասխանում զանգերին:
Իսկ նրանք համառորեն զանգում են, գրեթե ժամը մեկ և դրա հետ մեկտեղ՝ տարբեր հա մարներով: Մտածում եմ՝ ովքեր են այդ հա-
մառները: Համառորեն չպատասխանեցի մինչև երեկո:Երեկոյան էլ չդիմացա: Պատասխանեցի և դա մի կնոջ ձայն էր:
«Մարի՛, բարև՛: Մորաքույր Սվետան է: Դու հավանաբար չես հիշում ինձ: Ես երրորդ պորտով քո հայրիկի քույրն եմ: «Բնականաբար,
ես չեմ հիշում: Եվ ոչ թե չեմ հիշո ւմ, այլ ավելին քան վստ ահ եմ, որ նո ւյնիսկ չգիտեմ: Իհա՛րկե, ես բար ևեցի նրան և ասացի, որ չեմ
հիշում: Նա ծիծաղեց, հար ցրեց, թե ինչպես է կյանքս, ինչ պես ենք ապրում, ինչ պես է որդիս (թեև ես դո ւստր ունեմ), ինչ եմ անում
ընդհանուր առմամբ: Ես պատասխանեցի այդ մորաքույր Սվետային «հերթապահ» արտահայտություններով, որպեսզի զրույցը հնա-
րավորինս արագ ավարտվի, ես իսկապես չէի ցանկանում խոսել օտարականի հետ:
Բայց մորաքույր Սվետան զարմացրեց ինձ իր խնդրանքով: Ո՛չ, նույնիսկ ոչ թե խնդրանք, այլև առաջարկ: Նա ասաց. «Մարի՛, ես քեզ
մի խնդրանք ունեմ: Իմ թոռնիկն ընդունվել է ուսումնական հաստատություն ձեր քաղաքում: Թող նա որոշ ժամանակ ապրի ձեր հետ,
հանրակացարանի հետ կապված որոշ խնդիրներ կան: Նա պետք է այն տեղ լինի օգոստոսին, այն պես որ թող նա մնա ձեր հետ: Եվ
մենք ձեզ շնորհակալ կլինենք »:Սկզբում ես ապշած էի այս առաջարկից: Հետո ես մտածում եմ, լա՛վ, տղան թող մեզ հետ մնա:
Եվ հետո, դա ինձ ընդհան րապես պե՞տք է: Ես ասացի, ո՛չ, մորա քույր Սվետա, նա չի կարող ինձ հետ մնալ: Եվ նա ասա ց ինձ. «Դե,
ինչո՞ւ ոչ: Դուք ունեք մեծ երեք սենյականոց բնակարան, այնուամենայնիվ, մեկ սենյակ ազատ է»: Ես զարմանում եմ, թե որտեղից նա
գիտի բոլոր մանրամասները: Ես ասացի նրան. «Այո՛, մեկ սենյակ ազատ է, բայց ինչ:Ես մենակ չեմ ապրում, այլ դստերս հետ: Յուրա-
քանչյուրս ունենք մեր սենյակը: Եվ ազատ սենյակը հյուրասենյակն է: Ինչո՞ւ ես պետք է տղային տեղավորեմ հյուրասենյակում»:
Չգիտես ինչու, մորաքույր Սվետան չէր հանձ նվում. «Դե, ձեր դուստրը չի՞ կա րող որոշ ժամա նակով տեղափոխվել Ձեր սենյակ, իսկ
թոռս առայժմ կմնա ձեր դստեր սենյ ակում: Ես ասո ւմ եմ նրան. «Ոչ, դա չի կարող լինել: Ինչու պետք է իմ մեծ աղջիկը տեղափոխվի
իմ սեն յակ իր իրերով, որպե սզի ազա տի իր թոռնիկի համար նախա տեսված սենյակը: Եվ ինչու են նրանք դի մել ինձ, այլևս ոչ ոք
չունի: Քաղաքում կան շատ հարազատներ »: Մի խոսքով, ես այդպես ասացի այդ մորաքույր Սվետային.
«Ոչ ոք ոչ մի տեղ չի տեղափոխվի: Եվ չի ստացվի ինձ մոտ ապրելը:Ձեզ համար ավելի հեշտ է բնակարան կամ սենյակ վարձել թոռնի-
կի համար: Եվ մի նեղացեք, ցտեսություն»:Ես ցնցված էի այդպիսի լկտիությունից: Կարելի է ասել ՝ առանց մարդուն ճանաչելու ինչ-
պես կարող է թոռնիկին ուղարկել ինձ մոտ: Բայց հետո տեղի ունեցավ ամենա հետաքրքիր բանը:Բառացի որեն մեկ ժամ անց ինձ
զանգահարում է մեկ այլ հարազատ, որին ես լավ գիտեմ:
«Մարի՛, Սվետան հենց նոր զան գեց ինձ և ասաց, որ դու մերժում ես նրան: Նա դա Ձեզ նից չէր սպաս ում և դժգոհ է ձեր մերժումից:
Ինչի՞ համար ես ափս ոսում, եթե նրա թոռնիկը մնա քեզ մոտ: Դա երկար ժամա նակով չէ, մինչև վարձով բնակ արանը կգտնվի»:Ես
ասացի. «Ինքներդ պարզեք, թե որտեղ է ապրելու նրա թոռը: Ինձ չի հետաքրքրում, ճիշտն ասած, թող նեղանա: Հրավիրեք ինքներդ
ձեզ մոտ, եթե այդքան բարի եք: Հիմա սենյակ վարձելը խնդիր չէ: Եվ զանգահարել և պարտադրել, որ մեզ հետ ապրի թոռնիկը, որին
ես երբեք չեմ տեսել, չափազանց շատ է: Եվ կարիք չկա իմ առաջ պահանջներ դնել»: Նման բան պատահե՞լ է Ձեզ հետ:
