Մի օր մանկատանը աշխատող մի կնոջ հարցրեցի,թե ինչու մանկատանը փոքրիկները չեն լացում․ Նրա պատասխանը հոգիս տակն-
ուվրա արեց․․․
Մի անգամ մանկատան դայակին հարցրին, թե ինչու մանկատանը փոքրիկները չեն լացում; Ինչով է պայմանավորված մանկատան
լռությունը:Դայակը մի պահ լռեց ու պատասխանեց.
«Երբ նրանց բերում են մեզ մոտ, նրանք լացում են ժամեր շարունակ, երբեմն օրեր, ու հետո հասկանում են, որ իրենց ոչ ոք չի մոտե-
նալու, ոչ ոք չի գրկելու: Դադարում են լացել, որովհետև հասկանում են որ իրենք ոչ ոքի հարկա վոր չեն, ոչ մեկի սիրտը չի ցավում ի-
րենց համար, ոչ ոքի չի հետաքրքրում ու նրանք լռում են, լռում են ու այլևս լաց չեն լինում, որով հետև նրանք հասկանում են,
թե ինչ է անտարբերությունը, որովհետև նրանց լացն անպա տասխան է մնում, որով հետև նրանց արցունքները ոչ ոքի չեն հուզում,
որովհետև այս աշխարհում նրանց համար ոչ մի սիրտ չի բաբախում, որովհետև իրենք զրկված են այս մեծ աշխարհում ամենամեծ
պարգևից՝ մայրական սիրուց, հասկանում են ու լռում են»:
