Մի քանի օր առաջ և՛ մորս,և՛ սկեուրիս ծննդյան օրն էր․Ես չկարողացա գնալ մորս ծնունդին,քանի որ գնալու էի սկեսուրս խնջույքին,
իսկ մայրս դրա համար նեղացավ ինձանից․․․Անցյալ շաբաթ տոնում էինք սկեսուրիս ծննդյան օրը: Նրան մեր ընտանիքի կողմից մուլ-
տիեփիչ նվիրեցինք, որի մասին սկեսուրս վաղուց էր երազում: Իսկ մայրիկս նեղացավ, որ իրեն շնորհավորելու էի գնացել միայն հա-
ջորդ օրը:
Մայրիկս չի ուզում ընդունել,բայց իմ ու նրա հարաբերություններն իսկապես բարդ են:Սկեսուրիս հետ ավելի մտերիմ ու ջերմ եմ,քան
նրա:Մանուկ հասակում շատ էի զգում մորս ուշադրության կարիքը,բայց ստիպված եմ եղել սովորել ապրել առանց դրա, առանց մայ-
րական օգնության ու աջակցության:Նա միշտ ինձանից ավելի կարևոր գործեր ուներ, և մորս դաստիրակությունը կայանում էր հետ-
ևյալում.
երեկոյան ստուգում էր դասերս և բարկանում, եթե որևէ գործ չէի արել:Իմ ոչ մի հանդեսին, մրցույթին մայրս ներկա չի եղել: Միակ
պաշտպանս տատիկս էր, բայց նա վաղուց չկա:Համալսարան չկարողացա ընդունվել անվճար ուսուցման, և մայրս հրաժարվեց վճա-
րել վարձս: Ստիպված եղա դպրոցից հետո 1 տարի աշխատել, գումար հավաքել, որ կարողանամ վճարել առաջին կուրսի վարձը:
Հետո աշխատում էի երեկոյան ժամերին, որպեսզի երկրորդ կուրսի վարձը հավաքեմ:Երկրորդ կուրսի երկրորդ կիսամյակում ծանո-
թացա ապագա ամուսնուս հետ: Մենք շատ քիչ էինք հանդիպում, երբ նա տարավ ինձ իրենց տուն՝ ծնողների հետ ծանոթացնելու:
Ես այդ օրը առաջին անգամ զգացի, թե ինչ է նշանակում ընտանեկան ջերմություն: Սկեսուրս ինձ գրկաբաց ընդունեց:
Նա ինձ հաճախ էր զանգում, կանչում իրենց տուն, մինչ ընկերս աշխատանքի էր: Ինձ իր պատրաստած համեղ ուտեստներից էր
հյուրասիրում, զրուցում էինք, կիսվում, պատմում: Նրա հետ այնքան լավ էր. կարծես հարազատ մայրս լիներ:Արդեն 6 տարի է, ինչ
ամուսնացած եմ: Թեպետ ամուսնուս ծնողներից առանձին ենք ապրում, միևնույնն է, շատ մտերիմ ենք, հաճախ ենք հնադիպում:
Իսկ մայրս հիմա այլևս առաջվանը չէ, տարիքն իրենն անում է:
Ու հիմա հիշել է, որ դուստր ունի: Իսկ ես չեմ կարողանում նրա հետ լավ հարաբերություններ ունենալ, որովհետև մանկությանս դա-
ռը հուշերը թույլ չեն տալիս:Մորս ու սկեսուրիս տարեդարձը նույն օրն է: Ու անցյալ շաբաթ ես ամուսնուս ու որդուս հետ միասին գը-
նացի սկեսուրիս շնորհավորելու, իսկ մորս տուն հաջորդ օրը գնացի: Նա նեղացած էր. ասաց, որ իր կոլեգաներն ու ընկերուհիներն
էին եկել, ու բոլորը հետաքրքրվում էին, թե ես ինչու ներկա չեմ:
Այսինքն նա անհանգստանում է նրա համար, թե ինչ կմտածեն ուրիշները: Նրան հետաքրքիր չէ, թե ես ինչու եմ ընտրել սկեսուրիս,
այլ ոչ թե իրեն:Անկեղծ ասած, շատ բարդ է: Բայց կյանքում այսպես էլ է լինում. լրիվ օտար մարդը կարող է փոխարինել անգամ ամե-
նահարազատին:
