Մի քանի օր առաջ պատրաստված, բարձր տրամադրությամբ գնացել էի որդուս ընտրյալի հետ ծանոթանալու, բայց․․․Տեսնելով
նրան՝ չկարողացա զսպել զայրույթս։Դավիթը մեկ այլ քաղաք էր եկել որդուն այցելելու։ Նա երբեք չէր այցելել որդուն, երբեք չէր տեսել
նրա նոր բնակարանը։ Մի օր որդին եկավ հոր մոտ։
Եվ այս անգամ նա հրավիրեց հորը գալ նոր բնակարանը տեսնելու և ապագա հարսի հետ ծանոթանալու։ Պարույրը հորը դիմավորեց
կայարանում։ Մոտակայքում կանգնած էր քառասունն անց մի կին։Դավիթը լռեց, երբ որդին ծանոթացրեց Յանայի հետ։ Նա մտա-
ծեց՝ իսկապես տղան ապրելու է այդքան մեծ կնոջ հետ: Հասան բնակարան։
Դավիթին դուր եկավ, ինչ գեղեցիկ սենյակներ են, մեծ խոհանոց։ Յանան ճաշ պատրաստեց: Դավիթն իր դժ գոհությունը չցուցաբե-
րեց որդու ընտրության վերաբերյալ։ Նա միայն լսեց ու լռեց։ Սեղանի շուրջ խոսակցություն չեղավ։Որդու հարցին՝ ինչու է հայրը լռ
ում, նա պատասխանեց, որ հոգնել է ճանապարհից և ուզում է հանգստանալ։
Յանան մաքրեց սեղանը և ասաց, որ գնում է տուն: Երբ դուռը փակվեց նրա հետևից, Դավիթն սկսեց նկա տողություն անել որդուն։
Ինչու ամուսնանալ քեզնից շատ մեծ կնոջ հետ: Ի վերջո, կյանքը երկար է: Որոշ ժամանակ անց կհասկանաք, որ շտապում էիք։Իսկ
եթե մինչ այդ երեխաներ լինեն։ Ինչպես կթողնես նրանց։ Հետո նա նկատեց, որ որդին ծիծաղում է։
Նա ուղղակի բռնում է փորը, չի կարողանում մի բառ ասել: Վերջապես նա հասկաց ավ, թե ինչու հայրիկը տրամադրություն չունի։
Անընդհատ լուռ, ոչ իր նման: Յանան իմ ընկերուհու մայրն է։ Ընկերուհիս հի վանդաց ավ, խնդրեց մորը օգնել ինձ նախապատրաս
տվել քո ժամանմանը:Նա գեղեցիկ կին է, բայց ես ունեմ ընկերուհի: Երբ նա առո ղջանա, ես ձեզ կծանոթացնեմ իրար հետ:
